A far far away blog

Խաղ` Photograb

Posted by: enipra on: Դեկտեմբեր 12, 2009

In: Առօրյա
Leave a Comment

Ֆեյսբուքում բզբզալու հետևանք… չնայած բզբզալը սկսվեց էս վիդեոյից: :)

Ի՞նչ է RSS-ը և ինչո՞վ են այն «ուտում»

Posted by: enipra on: Հոկտեմբեր 30, 2009

Շատ անգամ եմ ընկերներիս հետ խոսելիս հայտնաբերել, որ քչերն են տեղյակ, թե ինչ է RSS-ը ու թե ինչով այն կարող է օգտակար լինել հենց իրենց համար: Ընդ որում, նրանց մեջ կան մարդիկ, ովքեր կա՛մ աշխատում են ՏՏ (IT) ոլորտում, կա՛մ պարզապես ամեն օր ինտենսիվ օգտվում են ինտերնետից, այսինքն` ոչ թե սահմանափակվում են одноклассники-ատիպ սոց. ցանցերով ու էլ. փոտ ստուգելով, այլ կարդում են նորություններ, տարբեր տեսակի բլոգներ կամ հենց իրենք են բլոգի հեղինակ: Շատ եմ լսում «Ո՞նց էր բլոգիդ հասցեն» ու «Վաաա՜յ, հա մոռանում եմ մտնեմ, կարդամ» տիպի արտահայտություններ: Նման պարագայում RSS-ը կարող է դառնալ ամենալավ օգնականը, ամեն ինչ ձեր փոխարեն հիշողն ու ժամանակը խնայողը: Եթե դու արդեն օգտվում ես էդ հրաշքից, էս գրառումը քո համար չէ: :)

Նախ, ի՞նչ է նշանակում հենց հապավումը` RSS – Really Simple Syndication: Սահմանումն ըստ wikipedia-ի.

RSS նշանակում է XML ֆորմատի ընտանիք, որն օգտագործվում է վեբի բովանդակության հավաքագրման նպատակով : Ամենատարածված օգտագործման եղանակն է ստանալ բլոգում կամ տեղեկատվական կայքում հրատարակված վերջին հոդվածների կարճ բովանդակությամբ ցուցակը : Դրանք ստանալու համար օգտագործողը պետք է գրանցվի ագրեգատորի միջոցով, ինչը հնարավորություն կտա տեսնել վերջին թարմացումները առանց կայք մտնելու :

Անգլերեն քիչ թե շատ իմացողներին առաջարկում եմ նայել էս տեսանյութը, որտեղ ամեն ինչ շաաատ մատչելի ձևով բացատրվում է:

Եթե դեռ պարզ չէ, թե ով ում բարեկամն է, ստիպված ես կարդալ մինչև վերջ: :)

Սկսենք սզբից: Ենթադրենք` դու ինչ-որ հաճախականությամբ հետևում ես 10 բլոգի, 5 նորությունների կայքի: Ամեն օր կամ 2 օրը մեկ կամ էլ երբ կհիշես մտնում ես էս բոլոր կայքերը ու նայում` քեզ համար նորություն կա՞, թե՞ չէ: Եթե նորություն լինում է, հրաշալի է, բայց ավելի հաճախ ստացվում է, որ մտնում ես հենց այնպես, որովհետև ոչ մի հետաքրքիր բան էլ չի լինում: Ու ստիպված մտնում ես 1 ժամից, 2 ժամից, ավելի ուշ… Իսկ հիմա պատկերացրու, որ ոչ թե դու ես ընկնում կայքի նորությունների հետևից, այլ ինքն է քեզ տեղյակ պահում ամեն անգամ, երբ նոր բան է հայտվում իր էջերում: Հենց դա է RSS-ի նպատակը: Հաստատ տարբեր կայքերում հանդիպել ես RSS-ի լոգոյին, նույնիսկ եթե չես իմացել, թե դա ինչ է: Օրինակ, իմ բլոգի վերին աջ մասում կա էսպիսի մաս:

Օրինակ, առաջինի վրա սեղմելիս հայտնվում է ամբողջ բլոգի բովանդակության թեթևացրած, լրահոսի տեսք ստացած տարբերակը (RSS feed) ու դրան բաժանորդագրվելու հնարավորութուն: Եթե արդեն ունես Google account, այսինքն` օրինակ, Gmail հասցե, առաջարկվող տարբերակներից խորհուրդ եմ տալիս ընտրել Google Reader-ը ու տեսնել, թե ինչ է կատարվում: Եթե ամեն ինչ բարեհաջող է, լրահոսը պետք է արտապատկերվի Google Reader-ի պատուհանում: Նշանակում է` բաժանորդագրումը կատարված է: Հիմա նույն բանը կրկնում ես այն բոլոր բլոգների ու կայքերի համար, որոնց հետևում ես ու այսուհետ բավական է միայն բացել Google Reader-ը` տեսնելու համար, թե որտեղ ինչ նորություն է հայտվել: Բաժանորդագրումը կարելի է կատարել նաև 2-րդ տարբերակով: Google Reader-ի էջում սեղմել “Add a Subscription” կոճակը և ներմուծել RSS հոսքի հասցեն: Reader-ները այդ լրահոսները կարդալու ծրագրեր են, շատ տարբերակներ կան, բայց Google-ինն ամենատարածվածն է: RSS Reader-ները հնարավորություն են տալիս միայն նյութերին ծանոթանալու: Կախված կոնկրետ բաժանորդագրված հոսքից` երբեմն չեն երևում նկարները կամ տեսանյութերը, դրանք ամբողջությամբ տեսնելու, ինչպես նաև մեկաբանությունները կարդալու կամ նորը ավելացնելու համար արդեն պետք է այցելել բուն կայքերը:

Այսպիսով, RSS-ը ինֆորմացիայի ստացումը դարձնում է ավելի մատչելի, արագ ու արդյունավետ: Բայց այն կարող է օգնել ոչ միայն տեղեկություն ստանալ, այլ նաև ցուցադրել, կիսել մյուսների հետ: Օրինակ, այս բլոգի աջ մասում երևում են իմ լսած վերջին երգերը, վերջին նկարներս ու եղանակի տեսություն, ու էդ բոլորի կողքին նորից կա RSS-ի լոգոն: Այդ ամենն արվում է շատ հեշտ: WordPress-ում կա RSS widget, որը կարող ես ավելացնել բլոգիդ ու այնտեղ արտապատկերել ցանկացած RSS հոսք: Եթե ես ուզում եմ, որ իմ բլոգի այցելուները տեսնեն, թե ինչ երգեր եմ լսում հենց այս պահին, գնում եմ իմ Last.fm-ի էջ, գտնում RSS-ի նարնջագույն լոգոն,

պատճենում հոսքի հասցեն ու այն ավելացնում wordpress-ում: Վերջ :)

Այսօր RSS տրամադրում են գրեթե բոլոր կայքերը, այնպես որ նույնը կարելի է անել picasaweb-ի, flickr-ի ու շաաատ ուրիշների համար: Ուրախալի է, որ այն տարածում է գտնում նաև հայկական կայքերում` հատկապես լրատվական:

Հույս ունեմ` գրառումս օգտակար կլինի շատերի համար: Եթե հարցեր ունենաք, գրեք: :)

Tags: բլոգ, rss

Գրաֆֆիտի

Posted by: enipra on: Հոկտեմբեր 30, 2009

Գրաֆֆիտի սիրել եմ միշտ: Փոքր ժամանակ ո՜նց էի հիանում մեր թաղամասի շենքերից մի քանիսի ներսում արված նկարներով: Հետո դպրոցի ճանապարհին, էդպես էլ կիսավարտ մնացած մետրոյի կայարանի դարպասներին մի քանի գրաֆֆիտի հայտվեցին, ամեն անցնելուց զմայլվում էի, հրաշքի պես բան էր ինձ համար: Դպրոցական բարձր դասարաններում էլ գունավոր ֆլոմաստերներ էի հետս ման տալիս ու իբր թե գրաֆֆիտիատիպ եռաչափ բաներ էի նկարում, գրմրում բլոկնոտումս: :)) Հետո մի քանի անգամ ստից-մտից փորձեցի կոմպով ու էլ չշարունակեցի: Հաաա, այսինքն հիմա էլ Ֆեյսբուքի Graffiti ծրագրով եմ բզբզում, բայց դե էդ հեչ: :D

Բայց ես իրոք հասկացա, թե ինչ ա գրաֆֆիտին, երբ եկա էստեղ: Դե Փարիզի մետրոյի խզբզած պատերի մասին չեմ պատմելու, այլ հենց իմ քաղաքի` Կլերմոն-Ֆերրանի սիրուն նկարազարդած պատերի: Շատ ա եղել, որ փողոցով քայլել եմ, ընդ որում` քաղաքի կենտրոնական մասերում, մեկ էլ հոպ, մի հատ սիրուն նկար կողքի պատին: Մեկ-մեկ էնքան ռեալիստական, որ ուղղակի վեր ես թռնում: :)) Էսօր փորփրեցի ինտերնետն ու հայտնաբերեցի, որ տեսածս համարյա բոլոր գրաֆֆիտիների հեղինակը նույն մարդն է` 30քանի տարեկան երիտասարդ` keymi մականունով:

Հետաքրքիր էր ուսումնասիրելը: Ասում է` ուրիշ քաղաքներում երբեք չես տեսնի գրաֆֆիտիներ երևացող տեղերում, բոլորը ջնջում են, վերացնում, իսկ Կլերմոնում ավելի խելամտորեն են վերաբերվում, ընտրում են` ինչը թողնել, ինչը` չէ: Արդեն 4-5 տարի է` նկարում է, ու բնականաբար գործերի մեծ մասն այլևս չկա: Դե, ինչքան էլ ընտրեն, վերանորոգում է, հազար ու մի բան է, մի մասն էլ ստիպված են մաքրում: Բայց ինքն էնքան հանգիստ է վերաբերվում, ասում է` էն պահից, երբ գործն ավարտված է, էլ իմը չէ, փողոցինն է, մարդկանցը: Համ էլ գիրք է հրատարակել 2007-ին, որտեղ պատմում է իր գործունեության, ներկա ու պատմություն դարձած գործերի մասին: Արդեն անհատական պատվերներ է ստանում, ինտերիերներ ձևավորում իր գործերով, վատ չի:

Տեսնես շա՞տ մարդ կա էս քաղաքում, ով դժգոհում է, որ իր քաղաքի պատերին նկարում են ու ամեն անցնելիս փնփնթում է քթի տակ: Հետաքրքիր ա մարդկանց վերաբերմունքը: Ինձ, օրինակ, ամեն գրաֆֆիտի դուր չի գալիս, բայց շատերը տեսարժան վայրի, քաղաքի այցեքարտի պես բան կարող են դառնալ: Ես, օրինակ, ավելի մեծ հաճույքով կգնամ մի ընտիր գրաֆֆիտի ուսումնասիրելու կամ մոտը նկարվելու, քան ինչ-որ միջակ արձանի կամ թատրոնի շենքի: :)

Իմ ապարատով ֆիքսած գրաֆֆիտիները.

Մնացածները, որոնք ես դեռ չեմ տեսել կամ որոնք արդեն անհնար ա տեսնել, որովհետև վերացվել են, կարող եք նայել էս բլոգում, որն ինքը` keymi-ն, չի վարում, բայց իր գործերի մասին է: Շատ լավերը կան, արժե նայել: :)

Ֆրանսերեն իմացողներն էլ կարող էն նաև կարդալ էս հարցազրույցը: Դե իր մասին էս տեսանյութը նայելիս էլ է ֆրանսերենի իմացությունը ցանկալի, բայց կարելի է ուղղակի իր գործերի համար էլ նայել, եթե գրաֆֆիտիի հետ շատ սեր ունեք: :)

Էս մեկում էլ կարելի է տեսնել, թե ոնց է աշխատատում:

Պրծ!

Tags: Clermont-Ferrand, graffiti, keymi, գրաֆֆիտի

Բացահայտում շագանակների կյանքից

Posted by: enipra on: Սեպտեմբեր 28, 2009

In: Բացահայտում
5 Comments

Պապաս մի քանի լավ շագանակենու տեղ գիտի էստեղ: Անցած տարի մի անգամ գնացինք իբր հավաքելու, էն էլ հիասթափությամբ պարզեցինք, որ սեզոնը վերջացել է, ու մեզ միայն չորացած, ցամաքած մի քանի շագանակ (каштан) էր սպասում: Էսօր որոշեցինք չուշացնել ու նորից գնալ: Դե հավաքել ասածն էլ հո ծառ բարձրանալ չի նշանակում, այլ ուղղակի արդեն հասած, ընկածները գետնից հավաքել, իսկ էդպիսիք ահագին շատ էին, մի քանի րոպեն մեկ էլ նորերն էին ընկնում:

Ես էլ հավաքելու պրոցեսից էնքան հաճույք էի ստանում, որ ուզում էի անընդհատ նորերն ընկնեն, ես էլ հա հավաքեմ` առանց մտածելու, թե էդ հավաքածը հետո ո՞վ է էդքան ուտելու: :D Բայց էդ ամենը մի կողմ, ես ինձ համար մի փոքր բացահայտում արեցի. ամոթ ինձ, բայց չնայած էս տարիքիս` չգիտեի, թե շագանակներն ինչպես են աճում: Մեր իմացած պտուղը փշոտ, շատ ծակծկող գնդաձև կեղևի մեջ է: Սա արդեն հասած ու բացված վիճակում.

Էս էլ մեր ավարը: Մի 2-3 կգ կլիներ ամենավերջում: :)

Հարսանեկան համեմատություններ

Posted by: enipra on: Սեպտեմբեր 28, 2009

In: Առօրյա
5 Comments

Մինչև հիմա մի քանի դեպք եղել է էստեղ, որ մտել եմ եկեղեցի ու հայտնաբերել, որ պսակադրության արարողություն է, մի քանի րոպե կանգնել ու հետևել եմ ընթացքին: Բոլորն էլ բավական համեստ էին, քիչ մասնակիցներով, առանց ավելորդ ճոխությունների: Բայց արարողության բուն ընթացքը շատ էր զարմացրել: Ֆիլմերում շատ եմ տեսել, որ հուղարկավորության ժամանակ բոլոր ցանկացողները արտահայտվում են, պատմում իրենց հիշողությունները: Բայց չգիտեի, որ պսակադրության ժամանակ էլ էդպիսի բաներ կան: ՈՒրեմն հյուրերի մի մասը հենց եկեղեցում վերցնում է բարձրախոսն ու շնորհավորում նորապսակներին, հիմնականում նախօրոք պատրաստած տեքստ են ասում, ինչը հաճախ ընդգրկում է ինչ-որ անակնկալներ, կատակներ, անեկդոտներ, հռհռոց, քույրիկիս ասած` մե ծիծաղ, մե ուրախություն: :D Մեր խիստ կանոնակարգված պսակադրություններից հետո էնքան անսովոր է էդ ամեն ինչը: Բայց պարզվում է` ամեն ինչը չի էդքան տարբեր:

Երեկ տեսնեմ ֆրանսիացի ծանոթներիցս մեկը Ֆեյսբուքում ինչ-որ ինձ անծանոթ մարդկանց հարսանիքի նկարներ էր դրել: Ամեն դեպքում հետաքրքրեց, մտա նայեցի բոլորը` զագս, պսակադրություն, հարսանիք: Ամեն նկարի հետ մտածում էի` բայց չէ, լավ, էդքան էլ տարբեր չեն, հայավարի բաներ էլ ունեն: Հարսն ու փեսան տեղաշարժվում էին լիմուզինով, ամեն ինչ սպասածիցս ճոխ էր, հարսանիք ռեստորանում` լիքը մարդ, մեեեեծ տորթ… Հենց էս նկարներն էի փոխում ու համեմատական խառը մտքերի մեջ էի, մեկ էլ մեքենաների ազդանշանների ձայներ եմ լսում: Մի պահ նույնիսկ թվաց` Երևանում եմ: Նայեմ դուրս ու ի՞նչ տեսնեմ… այ քեզ զուգադիպություն, հարսանեկան մեքենաների շքերթ! Մանր ժապավեններով զարդարված մեքենաների հսկայական շարք, ամբողջ ուժով սիգնալ տալով, անցավ հենց պատուհանիս տակով: Ինչ-ինչ, բայց էս մի բանը եվրոպացիներից բացարձակ չէի սպասում: :))

Tags: զուգադիպություն, հարսանիք

Էլի հայեր

Posted by: enipra on: Սեպտեմբեր 26, 2009

In: Առօրյա
14 Comments

Էսօր գալուցս հետո առաջին անգամ նստեցի հասարակական տրասպորտ (կայարանից տուն գալը չհաշված), սիրուն առաջացա ու կանգնեցի իմ սիրելի տրամվայում. ցերեկվա ժամերին միշտ լիքն է լինում, նստելու տեղ հազվադեպ է ճարվում: Բայց դե էդ տրամվայում նույնիսկ կանգնելն է հաճելի: :) Մեկ էլ լսում եմ էդքան մարդու ղժբժի մեջ հենց իմ կողքից հայերեն բառեր են լսվում: Մտածեցի` լավ, 1 օր առաջ ես եկել, ականջներումդ դեռ հայերենն ա զնգում, ոչինչ: Բայց չէ է, հայերեն էր հաստատ: Շրջվեցի` տեսնեմ 2 երիտասարդ կին են ու մի աղջիկ, հետո պարզվեց, որ նրանցից մեկի աղջիկն էր: Ընդ որում` մայր ու աղջիկ բացարձակ հայի նման չէին, չափից դուրս սպիտակամաշկ ու շիկահեր: Հա-հա, գիտեմ էն վարկածը, թե իբր հնում հայերը հենց էդպիսին են եղել և այլն, չնայած չեմ հավատում: Մտածեցի` էս զուգադիպություն է՞ր, որ գալուցս 1 օր հետո պիտի անծանոթ հայ տեսնեի էս հայերով աղքատ քաղաքում, էն դեպքում, երբ անցյալ 1 տարում ընդամենը 3 դեպք էր եղել, թե՞ շատացել են: Առաջին ցանկությունս իհարկե մոտենալն ու ծանոթանալն էր, բայց որոշեցի նախ մի քիչ լսեմ, թե ինչ են խոսում: Կատարյալ համոզվածություն ունենալով, որ ոչ ոք իրենց չի հասկանում.

- Լսի, էն մարդու մազերը հլը նայի:

- Ո՞ր մեկի:

- Աղջի՛, դե էն, էս կողմ արի տես, տեսա՞ր:

- Հա… էդ ի՞նչ ձևի ա կտրած, տեսնես բակերը խի՞ ա տենց խուզած:

- Բայց նայի, տակից սպիտակ մազեր են երևում:

- Աղջի՜, հա էլի, կարող ա՞ իրա մազերը չեն:

- Ուզո՞ւմ ես` գնամ քաշեմ, տեսնենք: Մուահահա:

Ծանոթանա՞լ: Չէ, գոհ եմ, շնորհակալ:

Tags: հայեր, հայերեն

«Կորուսյալը», 2-րդ եթերաշրջան

Posted by: enipra on: Սեպտեմբեր 26, 2009

In: Անկապ մտքեր
2 Comments

Երեկվանից մի համեմատություն է անընդհատ անցնում ուղեղովս` իմ էստեղ լինելը ինչքան է նման LOST-ին («Կորուսյալները»): Դե պարզ է` ինչքան նման է, մի 100 էդքան էլ նման չէ, բայց ինձ էս պահին մենակ նմանություններն են հուզում: :)

Հա, իմ սիրելի կորուսյալների պես ես էլ երկրորդ անգամ եկա էստեղ` առաքելությունս ավարտելու: Մինչև մեկնումիս գիշերը քիթս ու աչքերս լավ կարմրեցրած ու քանի-քանի անմեղ անձեռոցիկների զոհած մրսածության բոլոր հետքերը եկած-չեկած անցան, խզված ձայնս էլ վերականգնվեց: Ինձ համարյա էն հրաշք, բուժիչ կղզում զգացի: Իսկ ես գալուցս առաջ արդեն պատկերացնում էի, թե ոնց են ինձ օդանավակայանում շտապ առանձնացնելու ու տանելու ստուգումների` խոզագրիպի կասկածներով: Շուրջբոլորս լիիիքը ուրիշներ են` others. Դարման հենց իմ համալսարանն է, որ կա: Դե ֆլեշբեքերի առկայության մասին էլ չասեմ… ինչքան ուզեք` կան: Անհամբեր սպասում եմ, թե երբ կավելանան ֆլեշֆորուարդները, այ թե կհետաքրքրանա: Անհասկանալի սև ծխանման հրեշն էլ դեռ իդենտիֆիկացվում է: Կասկածներ կան, որ դա էստեղի անհաշիվ սևամորթ ուրիշների հավաքական մարմնացումն է: Ուշադրություն` Սոյերին գտնողին խոստանում եմ դեռ չստացած դիպլոմիս կեսը:

…սկսված է իմ սերիալի 2-րդ եթերաշրջանը, բաց մի թողեք!

Tags: LOST, Կորուսյալները

Տառատեսակների ժողով

Posted by: enipra on: Հուլիս 14, 2009

In: Զվարճալի
9 Comments

Էնքան եմ ծիծաղել: Շատ-շատ լավն ա, նայեք! :D

Ում դուր եկավ, խորհուրդ եմ տալիս դիտել նաև սա.

… ու հատկապես այս մեկը. :))

Tags: fun

Ժպիտ` մինչև ականջներիս ծայրը :)

Posted by: enipra on: Հուլիս 11, 2009

Վերջ, վեեեեերջ! Այսօրվանից արձակուրդս հայտարարում եմ սկսված: Woohoo!

Ինչ վաղուց չեմ գրել: Կարճ գրեմ միայն, որ մեր ամերիկացի շեֆի հետ հանդիպում ունեցա, որը տեղի ունեցավ մեր անգլախոսության խաղի զույգ օր, ու վերջապես երկար զրույց ունեցանք անգլերենով: Ընդ որում` ինքը սկսեց ֆրանսերենով, իմ առաջարկով անցանք անգլերենի: Վախենում էի` տակից դուրս չեմ գա, բայց լավ էր, նույնիսկ գովեց, թե իր էն ֆրանսիացի գործընկերների չափ եմ խոսում, ովքեր լիքը եղել են Ամերիկայում: :)

Պրակտիկայիս պաշտպանությունն էլ անցավ շատ լավ, նախորդ ուրբաթ էր: Երբեք չեմ մոռանա, թե ինձ ինչքան օգնեցին դրան պատրաստվել Միշլենի 2 ղեկավարներս: 2 անգամ նախապաշտպանեցի իրենց մոտ, ու լիքը ուղղումներ արեցին, խորհուրդներ տվեցին, սլայդերի բովանդակությունը, կառուցվածքն ու դասավորությունը էդ ընթացքում էնքան փոխվեց, որ համարյա ընդհանուր բան չէր մնացել 2-րդ անգամ: Ու էդ ամենից հեչ վատ չես զգում, որ տես, քո վրա սխալներ են բռնում, այլ իրոք մարդիկ անկեղծ ուզում են, որ ամեն ինչ հնարավորինս լավ լինի: Արդյունքում այդպես էլ եղավ: Պաշտպանությանս օրը արդեն ավելի ինքնավստահ էի, հատկապես, որ իրենք էլ էին ներկա: Դասախոսներս գոհ մնացին, արդյունքն իմացա մի քանի օր հետո` 16.5: Պարզվեց` ամենաբարձր գնահատականն է կուրսում, էդքան ստացել էին մեկ էլ 3 ֆրանսիացի տղա: Առաջին անգամ էստեղ ստացած գնահատականիցս իրոք գոհ մնացի! Էդպես ուրախ, թեթևած, ուսերիցս մի մեծ բեռ գցած ևս մի շաբաթ գնացի պրակտիկայի ու երեկ վերջին օրս էր:

Ես սովորականի պես գնացի գործի, հատուկ ոչինչ չէի նախատեսել, չնայած էստեղ երբեմն փոքրիկ, համեստ հյուրասիրություն են անում նման առիթներով, ասենք, կռուասաններ են բերում: Բայց մի տեսակ անհարմար զգացի, փոխարենը որոշել էի Հայաստանից բերած փոքրիկ հուշանվերներ թողնել նրանց, ովքեր ամենաշատն էին ինձ օգնել ու ում իրոք շնորհակալություն ասելու կարիք էի զգում: Շեֆիս 2 օր առաջ հրաժեշտ տվեցի, արձակուրդ էր մեկնում, վերնիսաժից գնած փայտե գրիչ նվիրեցի` թմբուկներով: Շատ էր շոյվել: Մնացին փոքրիկ փայտե էջանշանները, որոնցից մեկը հասավ հարկի մյուս ծայրում նստող մի անչափ բարեհամբույր կնոջ, մյուսն էլ որոշել էի նվիրել մեր թիմին: Մինչ ես սպասում էի աշխատանքային օրվա ավարտին, որ հրաժեշտի ժամանակ նվիրեմ, մի կես ժամ էր մնացել, մեկ էլ վեր կացան մեր թիմի տղամարդիկ (դե կին չկա էլ :D), մի տեսակ իրար աչքով-ունքով անելով ու բզելով, “Allez, les garçons!” ասելով, մոտեցան Միշլենի սիրուն, գունավոր տոպրակով: Էնպես էի անակնկալի եկել, հեչ չէի սպասում: Պատկերացնում եմ` ինչ հիմար դեմքի արտահայտություն ունեի էդ պահին, ժպտում էի մինչև ականջներիս ծայրը, մի բան էլ ավելի: :D Միշլենի ռյուգզագ էին նվիրել ու գիրք` «Միշլենի սագան»: Ես էլ իմ հայկական այբուբենով, Արարատով ու ավանդական նուռ-խաղողով փոքր էջանշանը շուտ հանեցի, նվիրեցի: Վաղուց էին հարցնում, թե մեր լեզուն ինչպիսին է, ինչ այբուբենով ենք գրում: Տեսան, ուսումնասիրեցին, տառերը հաշվեցին, 39-ից մի կարգին զարմացան, Մասիսի մասին իմ կարճ մեկնաբանությունը լսելուց հետո լուրջ-լուրջ հայտարարեցին, որ փաստորեն թուրքերը գողացել են մեր սարը, ու ի վերջո կախեցին պատից: :) Դե հետո ոնց որ լինում է միշտ, բարեմաղթանքներ, հրաժեշտի խոսքեր… :)