A far far away blog

Posts Tagged ‘Michelin

Վերջ, վեեեեերջ! Այսօրվանից արձակուրդս հայտարարում եմ սկսված: Woohoo!

Ինչ վաղուց չեմ գրել: Կարճ գրեմ միայն, որ մեր ամերիկացի շեֆի հետ հանդիպում ունեցա, որը տեղի ունեցավ մեր անգլախոսության խաղի զույգ օր, ու վերջապես երկար զրույց ունեցանք անգլերենով: Ընդ որում` ինքը սկսեց ֆրանսերենով, իմ առաջարկով անցանք անգլերենի: Վախենում էի` տակից դուրս չեմ գա, բայց լավ էր, նույնիսկ գովեց, թե իր էն ֆրանսիացի գործընկերների չափ եմ խոսում, ովքեր լիքը եղել են Ամերիկայում: :)

Պրակտիկայիս պաշտպանությունն էլ անցավ շատ լավ, նախորդ ուրբաթ էր: Երբեք չեմ մոռանա, թե ինձ ինչքան օգնեցին դրան պատրաստվել Միշլենի 2 ղեկավարներս: 2 անգամ նախապաշտպանեցի իրենց մոտ, ու լիքը ուղղումներ արեցին, խորհուրդներ տվեցին, սլայդերի բովանդակությունը, կառուցվածքն ու դասավորությունը էդ ընթացքում էնքան փոխվեց, որ համարյա ընդհանուր բան չէր մնացել 2-րդ անգամ: Ու էդ ամենից հեչ վատ չես զգում, որ տես, քո վրա սխալներ են բռնում, այլ իրոք մարդիկ անկեղծ ուզում են, որ ամեն ինչ հնարավորինս լավ լինի: Արդյունքում այդպես էլ եղավ: Պաշտպանությանս օրը արդեն ավելի ինքնավստահ էի, հատկապես, որ իրենք էլ էին ներկա: Դասախոսներս գոհ մնացին, արդյունքն իմացա մի քանի օր հետո` 16.5: Պարզվեց` ամենաբարձր գնահատականն է կուրսում, էդքան ստացել էին մեկ էլ 3 ֆրանսիացի տղա: Առաջին անգամ էստեղ ստացած գնահատականիցս իրոք գոհ մնացի! Էդպես ուրախ, թեթևած, ուսերիցս մի մեծ բեռ գցած ևս մի շաբաթ գնացի պրակտիկայի ու երեկ վերջին օրս էր:

ՏոպրակԵս սովորականի պես գնացի գործի, հատուկ ոչինչ չէի նախատեսել, չնայած էստեղ երբեմն փոքրիկ, համեստ հյուրասիրություն են անում նման առիթներով, ասենք, կռուասաններ են բերում: Բայց մի տեսակ անհարմար զգացի, փոխարենը որոշել էի Հայաստանից բերած փոքրիկ հուշանվերներ թողնել նրանց, ովքեր ամենաշատն էին ինձ օգնել ու ում իրոք շնորհակալություն ասելու կարիք էի զգում: Շեֆիս 2 օր առաջ հրաժեշտ տվեցի, արձակուրդ էր մեկնում, վերնիսաժից գնած փայտե գրիչ նվիրեցի` թմբուկներով: Շատ էր շոյվել: Մնացին փոքրիկ փայտե էջանշանները, որոնցից մեկը հասավ հարկի մյուս ծայրում նստող մի անչափ բարեհամբույր կնոջ, մյուսն էլ որոշել էի նվիրել մեր թիմին: Մինչ ես սպասում էի աշխատանքային օրվա ավարտին, որ հրաժեշտի ժամանակ նվիրեմ, մի կես ժամ էր մնացել, մեկ էլ վեր կացան մեր թիմի տղամարդիկ (դե կին չկա էլ :D), մի տեսակ իրար աչքով-ունքով անելով ու բզելով, “Allez, les garçons!” ասելով, մոտեցան Միշլենի սիրուն, գունավոր տոպրակով: Էնպես էի անակնկալի եկել, հեչ չէի սպասում: Պատկերացնում եմ` ինչ հիմար դեմքի արտահայտություն ունեի էդ պահին, ժպտում էի մինչև ականջներիս ծայրը, մի բան էլ ավելի: :D ՊայուսակՄիշլենի ռյուգզագ էին նվիրել ու գիրք` «Միշլենի սագան»: Ես էլ իմ հայկական այբուբենով, Արարատով ու ավանդական նուռ-խաղողով փոքր էջանշանը շուտ հանեցի, նվիրեցի: Վաղուց էին հարցնում, թե մեր լեզուն ինչպիսին է, ինչ այբուբենով ենք գրում: Տեսան, ուսումնասիրեցին, տառերը հաշվեցին, 39-ից մի կարգին զարմացան, Մասիսի մասին իմ կարճ մեկնաբանությունը լսելուց հետո լուրջ-լուրջ հայտարարեցին, որ փաստորեն թուրքերը գողացել են մեր սարը, ու ի վերջո կախեցին պատից: :) Դե հետո ոնց որ լինում է միշտ, բարեմաղթանքներ, հրաժեշտի խոսքեր… :)

Ամբողջ երեկո շարունակում էի ժպտալ, օրվա դրական լիցքերը շատ-շատ էին!
ՆվերՄիշլենի սագան

Միշլենում իմ ու ևս 9-10 հոգու անմիջական շեֆը մի երիտասարդ ֆրանսիացի է, նրա նմանները մի քանիսն են մեր հարկում, իսկ էդ բոլորի ղեկավարն ամերիկացի է, ով երևի վաղուց է էստեղ, շատ լավ խոսում է ֆրանսերեն: Թեև խոսում է ամերիկավարի, անգլերենի պես կլորացնելով, բայց ամեն դեպքում հաստատ շատ ավելի լավ, քան ֆրանսիացիների ճնշող մեծամասնությունը` անգլերեն: Իր նման մի քանիսն էլ կան Ամերիկայից, շատ է լինում, որ միջանցքով քայլում են, միասին անգլերեն են բլբլացնում, իսկ մյուս աշխատողներին դիմելիս` ֆրանսերեն: Ուրբաթ օրը մի նոր ամերիկացի կին էր եկել, ֆրանսերեն չգիտեր, ստիպված ֆրանսիացիներն ամեն մեկն իր ուժերի ներածի չափով փորձում էր անգլերեն մի քանի նախադասություն կապել իրար, մի մասին հաջողվում էր, մյուսներին` ոչ այդքան:

Նույն օրը երեկոյան ստանում ենք նամակ հետևյալ բովանդակությամբ.

«Բարև բոլորին,

մեր թիմի համաշխարհային մրցունակությունը բարձրացնելու համար հունիսի 8-ից սկսած ղեկավար կազմը կխոսի`

— անգլերեն` ամսվա զույգ օրերին,

— ֆրանսերեն` ամսվա կենտ օրերին:

Խաղի կանոններն են.

  1. շրջանառվող հիմնական լեզուն շարունակում է մնալ ֆրանսերենը, բայց աշխատողներին հնարավորություն է տրվում բարելավել իրենց անգլերենը ղեկավար կազմի հետ,
  2. էլ. նամակագրությունը կլինի ֆրանսերեն` բացառությամբ ղեկավարների միջև նամակագրության, որը կարող է լինել նաև անգլերեն,
  3. միմյանց սխալները կուղղենք փոխադարձաբար և սիրալիր:

Սա պարզապես հնարավորություն է և ոչ մի դեպքում` պարտավորություն:

Հաջողություն ենք մաղթում: »

:)))

Փաստորեն վաղն անգլախոսության առաջին օրն է! :) Դե ես ամերիկացի շեֆերի հետ շփվելու շատ առիթներ չեմ ունենում, որովհետև պրակտիկանտ եմ ընդամենը, բայց դե շատ հետաքրքիր է` խաղը ոնց կանցնի:

Այսպիսով, ապրիլի 1-ին, բոլոր կատակները մի կողմ թողած, լրիվ լուրջ-լուրջ հագնված, առաջին անգամ ոտք դրեցի Միշլեն (Michelin): Հենց մուտքի մոտ ժպիտով դիմավորեցին, հարցրեցին գալուս նպատակը, ու մի երիտասարդ ինձ տարավ այն շենքը, որում պիտի աշխատեի: Ինչպես հետո պարզեցի, նա իմ պրակտիկայի պատասխանատուներից մեկն էր ու աշխատելու էինք նույն սենյակում:

Նախ մի բոլ-բոլ պատմեց իրենց ընկերության կառուցվածքի, աշխատանքի սկզբունքների մասին, թեթևակի ներկայացրեց անվադողերի պատրաստման փուլերը ու բացատրեց կոնկրետ իմ պրակտիկայի թեման, որը արտադրական պրոցեսի տարբեր փուլերում անցկացվող տեստերի նախագծումն ու իրականացումն ապահովող ծրագիր պետք է լինի C#-ով: Աստված իմ: :D Դրան հետևեցin բաժնի 9 աշխատողների հետ ծանոթանալն ու ժպիտախառը ձեռքսեղմումները: 9 աշխատող, և իգական սեռի ոչ մի ներկայացուցիչ: :-/

Տարբեր տարիքի տղամարդիկ են, ովքեր ակնհայտ ուրախ էին իրենց կոլեկտիվում աղջկա հայտնվելուն, դեռ մի բան էլ մի քանիսը ինձ ուղեկցող ջահել ղեկավարիս` Ժան Բատիստին, ” Tu as de la chance!” տիպի անկապ կատակներ էին ուղղում, խեղճն էլ կարմրում էր: :))

Մեր սենյակում 3 հոգի ենք: Ինձանից ու Ժան Բատիստից բացի կա Ստեֆանը, որը 30-ն անց, ինչ-որ նիհար շունիկի դեմքով ու համապատասխան մազերով մեկն է, ում բառապաշարի անփոխարինելի մասն են կազմում հետևյալ արտահայտությունները` “Carrément”, “Tu m’étonnes!”, “Nickel!”:

Ամենազվարճալին էն է, որ աղջիկների զուգարան գնալու համար կամ պետք է դուրս գալ ընդհանուր միջանցք, բեջով պաշտպանված դռնով մտնել հարևան բաժինը, հետո նույն ճանապարհով վերադառնալ, կամ պետք է անցնել տղաների զուգարանի միջով: Ինձ խորհուրդ տվեցին օգտվել երկրորդ տարբերակից, ես էլ մինչև հիմա ամաչելով, բայց կիրառում եմ: :D

Ընդմիջմանը մի քանի գործընկերներիս հետ կերանք Միշլենի ճաշարանում, որը մի քանի շենք այն կողմ է: Ինձ էլ` որպես առայժմ մշտական բեջ չունեցողի, կասսայում հաշվեցին դրսի մարդ ու մի թիվ կրակեցին, ես էլ ստիպված տենց թանկ-թանկ կերա, ճարս ինչ:

Ընդմիջումից հետո բաժնի ղեկավարը` զարմանալիորեն երիտասարդ անձնավորություն, անձամբ ինձ ընդունեց, առաջարկեց հենց սկզբից անցնել «դու»-ի ու շարունակեց Միշլենի ստեղծման, աշխարհում ունեցած հաջողությունների պատմությունները, ես նույնիսկ կասեի առասպելներն ու դյուցազնավեպերը :D, ինչից հետո միասին նայեցինք մի քանի րոպեանոց մի տեսնայութ` անվադողերի պատրաստման մասին: Երբեք չէի մտածի, որ իմ աչքին միշտ ռեզինի կտոր երևացող այդ կլոր զանգվածն իրականում լիիիիքը շերտերից է կազմված ու էդքան խառը ստեղծման պրոցես ունի: Բայց դե դա միակ կետն էր, որ ինձ հետաքրքրեց, թե չէ ժպիտս ու դեմքիս հիացական, հետաքրքրված արտահայտությունը հիմնականում շինծու էին:

Ղեկավարը իր պարտքը համարեց նաև ըստ ընդունված ձևերի ինձ ներկայացնել անվտանգության կանոնները, թե որ ազդանշանի դեպքում պետք է անմիջապես լքել շենքը, որի դեպքում ուղղակի իրերը հավաքել ու հրահանգի պատրաստ նստել: Վերջում էլ, ժպտալով ու ինքն էլ ընդունելով, որ դա անում է ուղղակի, քանի որ կարգն է այդպիսին, ինձ տարավ միջանցք ու ներկայացրեց էվակուացման քարտեզը: Ու որոշեցինք միասին հուսալ, որ իմ այնտեղ գտնվելու ընթացքում դրանից օգտվելու անհրաժեշտություն չի լինի: :))))

Նաև տեղեկացրին, որ ինձ համար նախատեսված համակարգիչը դեռ չի հասել, կլինի մի քանի օրից, իսկ մինչ այդ ես պիտի օգտվեմ էստեղի չափանիշներով մի հնադարյան կոմպից: Տվեցին համակարգին միանալու իմ անձնական անունն ու գաղտնաբառը, որը չնայած տառերի, թվերի ու սիմվոլների պատահական հերթականությանը հաջողությամբ պարունակում էր “jrik” տառաշարը, որ ինձ մի լավ ժպտացրեց:

Համակարգին միանալը միացանք, իսկ այ դեպի ինտերնետ մուտքը բացելու համար պետք էր տեստ անցնել: Մինչ տեստը սկսելը կանոններ: Ու այ քեզ բան, պարզվում է, որ համարյա ոչինչ չի թույլատրվում անել իրենց ինտերնետով. բացի էն ամենից, ինչ ամեն տեղ է արգելված, այստեղ արգելված են նաև ամեն տեսակի չաթերը, մեսսենջերները, ֆորումները, ուշադրություն` Միշլենի վեբ մեյլից զատ էլ. փոստի այլ ծառայությունները… օ, իմ սիրելի Ջիմեյլ… և ամենադեմքությունը` Միշլենի մրցակիցների վեբ կայքերը: Ահավոր վախեցած են իրենց անունի, հեղինակության և իհարկե անվտանգության համար, հանկարծ կարող է դու իրենց պատկանող IP-ով մտնես եսիմ ուր կամ ավելի վատ` ինչ-որ մեկը կարող է զարտուղի միջոցներով ինֆորմացիա գողանալ քո մտնելու արդյունքում: Ուուուուո՛՛՛ւյյյ…
Դե տեստը հեչ, ստից բան էր ու չնայած մի քանի սխալ պատասխան տվեցի, էլի եսիմ ոնց մաքսիմում բալ տվեց: Հաշիվս բացեցին ու… արդեն քանի օր է չեմ կարողանում ոչ ինտերնետին միանալ, ոչ գոնե նորաբաց մեյլիցս օգտվել: Ասում են` շուտով դա էլ կլինի: Սպասենք: :)

Դե ինչ, ես շարունակեմ բացահայտել էս նոր աշխարհը, ամենահետաքրքիր մասերն էլ կպատմեմ!

Պիտակներ՝ ,

Քանի որ էսօր իմ բլոգի ընթերցողների թիվը կտրուկ աճեց, ես էլ, թեև գրելու ժամանակ հեչ չունեմ, այնուամենայնիվ ոգևորությունից որոշեցի գրել մի քանի տող: Կասկածում եմ, որ մի քանի տողով կսահմանափակվեմ, բայց…

Լավ լուր! Էսօրվա ոգևորությունս նաև ուրիշ պատճառ ունի: Մի 8-9 ընկերություն դիմելուց, դրանցից 4-ում հարցազրույց անցնելուց, ընդհանուր հաշվով 3-ից մերժում ստանալուց հետո վերջապես ստացա դրական պատասխան, էն էլ հենց էն մեկից, որից ամենաքիչն էի հավատում, ու որի հետ հարցազրույցը հեռախոսով էր եղել ընդամենը: Պրակտիկաս անցնելու եմ Michelin-ում, հրաշք! Շատ բան կարելի է ասել էս ընկերության մասին, բայց մենակ կասեմ, որ անվադողերի արտադրության դեմքերից է համաշխարհային մասշտաբով: Իսկ ինձ հետ ի՞նչ կապ ունի, ես ուր, անվադողերն ուր: Ուղղակի իրենք նաև ծրագրավրոման հսկայական բաժին ունեն: Ես, օրինակ, ինչքան հասկացա, պետք է մի ծրագրի մշակման ու ընդլայնման վրա աշխատեմ, որը թույլ է տալիս փորձարկել ու հսկել անվադողերի արտադրության որոշակի փուլ: Հա, ի դեպ, հենց երեկ, չեմ էլ հիշում, թե որտեղ, տեսա 100 ընկերությունների ցուցակ, որոնք կարող են դիմակայել ցանկացած ճգնաժամի, Michelin-ն էլ դրանց թվում էր: Վատ չի: :) Ասում են` պրակտիկանտներին ահագին լավ են վարձատրում, տեսնենք!

Իսկ անցածս 4 հարցազրույցների մասին անընդհատ ուզում էի գրել, բայց չէր ստացվում: Էնքան հետաքրքիր էին, իրոք: Ահավոր հանգիստ ու բարի մթնոլորտում անցան բոլորն էլ, ու բոլորից դուրս եմ եկել լայն ժպիը դեմքիս: Հայաստանում ինտերվյուներ շատ չեմ ունեցել, բայց միշտ ինչ-որ լարվածություն եղել է, երբեմն` նույնիսկ շատ, երբեմն էլ` ինչ-որ կիսածաղրանք, կիսահեգնանք: Օրինակ` մի անգամ խիստ մասնագիտական հարցերի ժամանակ ասեցին, թե բա Ձեր CV-ում նշել եք, որ վարժ խոսում եք անգլերեն, ռուսերեն, դե հիմա եկեք էս խոսակցությունը շարունակենք էդ լեզուներով: Ու սկսեցին նայել «Տեսնեմ ոնց ես տակից դուրս գալու» դեմքի արտահայտություններով, կարծես եկել էի Բրյուսով ընդունվելու: Ու սկսեցի ամեն բառից առաջ մտածել, մի տեսակ չէր ստացվում բառերն իրար կապել:

Դրանից հետո էստեղ չցանկացա ֆրանսերենի դիմաց գրել courant (անգլերեն fluent-ի համարժեքն է), մտածում էի` մի քանի սխալ անեմ, երեսովս կտան: Էն էլ դասախոսս համոզեց, որ ի վերջո գրեմ ու լավ արեց: Առաջին անգամ պետք է ֆրանսերենով պաշտոնական հարցազրույց անցնեի, շատ էի հուզվում: Բայց 5 րոպեից արդեն հասկացա, որ ոչ ոք անթերի ֆրանսերեն չի սպասում ինձանից: Ընդհակառակը` հիմնականում բոլորը շատ տպավորված էին, որ 4 լեզվի եմ տիրապետում, դեռ մի բան էլ, ի զարմանս ինձ, 2 տեղ ասեցին, թե շատ լավ եմ խոսում ֆրանսերեն: Այ քեզ բան: Հայաստանում դրանով ոչ ոքի չես զարմացնի, քիչ թե շատ լավ սովորող ցանկացած ուսանող գոնե 3 լեզվով կարողանում է հաղորդակցվել, իսկ էստեղ… :)) Իրենք են ու իրենց ֆրանսերենը: Վերջ: Իսկ եթե նաև անգլերեն գիտեն, իրենք են դառնում վերջը:

Եթե փորձեմ սինթեզել բոլոր 4 հարցազրույցները, ինչի մասին ասես որ չենք խոսել ու ամենաքիչը` մասնագիտական բաներից: :D Ինչո՞ւ եք եկել Ֆրանսիա, ինչո՞ւ հենց էս քաղաք, ինչո՞ւ մեր ընկերություն ու էլի մի շարք ինչուներ: Փաստորեն նկարչություն եք սիրում, իսկ ի՞նչ եք ամենաշատը նկարում: Էստեղի թանգարանները գնացե՞լ եք: Ձեր CV-ում մի կետ շատ հետաքրքրեց, գրիչներ եք հավաքում, հա՞:

Իսկ իմ հայ լինելը ահագին լավ արձագանք էր ստանում ընդհանուր առմամբ: Մի ընկերությունում նույնիսկ ոգևորվել էին էդ փաստից, արդեն ուր որ էր մեր տարածաշրջանում մասնաճյուղ էին ուզում բացել իմ օգնությամբ: :D Մեկը հայերին գիտեր որպես Մարսելում ահավոր մեծ համայնք ունեցող ազգ ու լավ ձեռներեցներ, էլի վատ չի: Իսկ մեկին Հայաստան բառը համեմատաբար քիչ բան էր ասում, բայց ինքն էլ գյուտ անողի առոգանությամբ ու պաթոսով ասեց. «Մի շաաատ հայտնի ֆրանսիահայ երգիչ կա»… Ժպտացի…:) Երևի լավ չժպտացի, կամ ինքը չհասկացավ, 1-2 վայրկյանից ասեց. «Որի անունն է…»: Ինչ որ չիմանայի, էլի: Իսկ մի քանի հարցից հետո նա անգամ հիշեց, որ երկրաշարժից հետո Ազնավուրը «Arménie» երգի վաճառքով բարեգործություն էր անում, ու նույնիսկ, որ դպրոցական տարիներին իրենք հագուստ, ուտելիք ու նման բաներ են հավաքել` Հայաստանի աղետի գոտու տուժածներին ուղարկելու համար: Ամենավերջում հասանք հայկական խոհանոցին, ու էս մարդը մոտը գրեց tolma, khash: Որ պատկերացնում եմ, թե իմ գնալուց հետո ոնց է մի լավ գուգլել, ծիծաղս գալիս է:))

Դե լավ, պրծ:

Ասել էի մի քանի տո՞ղ… հա դե, մի քանի տասնյակ, էլի: :P


enipra

-Իսկ դու ո՞վ ես:
-Ե՞ս… աղջիկ:

=)

Մուտքագրիր քո էլ. փոստի հասցեն` այս բլոգին բաժանորդագրվելու և նոր գրառումների մասին էլ. փոստով տեղեկացվելու համար:

Join 15 other followers

RSS Last.FM վերջին երգեր

  • An error has occurred; the feed is probably down. Try again later.
%d bloggers like this: