A far far away blog

Posts Tagged ‘հայեր

Էսօր գալուցս հետո առաջին անգամ նստեցի հասարակական տրասպորտ (կայարանից տուն գալը չհաշված), սիրուն առաջացա ու կանգնեցի իմ սիրելի տրամվայում. ցերեկվա ժամերին միշտ լիքն է լինում, նստելու տեղ հազվադեպ է ճարվում: Բայց դե էդ տրամվայում նույնիսկ կանգնելն է հաճելի: :) Մեկ էլ լսում եմ էդքան մարդու ղժբժի մեջ հենց իմ կողքից հայերեն բառեր են լսվում: Մտածեցի` լավ, 1 օր առաջ ես եկել, ականջներումդ դեռ հայերենն ա զնգում, ոչինչ: Բայց չէ է, հայերեն էր հաստատ: Շրջվեցի` տեսնեմ 2 երիտասարդ կին են ու   մի աղջիկ, հետո պարզվեց, որ նրանցից մեկի աղջիկն էր: Ընդ որում` մայր ու աղջիկ բացարձակ հայի նման չէին, չափից դուրս սպիտակամաշկ ու շիկահեր: Հա-հա, գիտեմ էն վարկածը, թե իբր հնում հայերը հենց էդպիսին են եղել և այլն, չնայած չեմ հավատում: Մտածեցի` էս զուգադիպություն է՞ր, որ գալուցս 1 օր հետո պիտի անծանոթ հայ տեսնեի էս հայերով աղքատ քաղաքում, էն դեպքում, երբ անցյալ 1 տարում ընդամենը 3 դեպք էր եղել, թե՞ շատացել են: Առաջին ցանկությունս իհարկե մոտենալն ու ծանոթանալն էր, բայց որոշեցի նախ մի քիչ լսեմ, թե ինչ են խոսում: Կատարյալ համոզվածություն ունենալով, որ ոչ ոք իրենց չի հասկանում.

— Լսի, էն մարդու մազերը հլը նայի:

— Ո՞ր մեկի:

— Աղջի՛, դե էն, էս կողմ արի տես, տեսա՞ր:

— Հա… էդ ի՞նչ ձևի ա կտրած, տեսնես բակերը խի՞ ա տենց խուզած:

— Բայց նայի, տակից սպիտակ մազեր են երևում:

— Աղջի՜, հա էլի, կարող ա՞ իրա մազերը չեն:

— Ուզո՞ւմ ես` գնամ քաշեմ, տեսնենք: Մուահահա:

Ծանոթանա՞լ: Չէ, գոհ եմ, շնորհակալ:

Advertisements
Պիտակներ՝ ,

Էս պատմությունը շատերին եմ պատմել, բայց որոշեցի մի հատ էլ էստեղ գրել:

Դեկտեմբերի 18, պրեֆեկտուրայում սպասում եմ, որ վերջապես ժամանակավոր կացության «récépisse» կոչվող թուղթս տան, վրան խփեն մեկանգամյա մուտքի վիզան ու ես կկարողանամ տոները Հայաստան անցկացնելու:  Էս շենքում միշտ կարելի է տեսնել տարբեր ազգերի ներկայացուցիչների` դե չինացիներ պարտադիր, արաբներ բնականաբար, տարբեր անհայտ երկրներից սևամորթներ, մեկ-մեկ ռուսներ, վրացիներ, կովկասյան տարբեր չեչենանման ազգեր, որ չգիտեմինչերեն են խոսում, մեկ էլ հոպ, ու սկսում են առանց ակցենտի ռուսերեն բլբլալ: Բայց հայ ոչ մի անգամ դեռ չէի հանդիպել: Ընդհանրապես հայերն էս քաղաքում քիչ են: Ու հենց էդ սպասողական վիճակում լսում եմ միջանցքի խորքից եկող հայերենին շատ նման խոսակցության ձայներ: Մտածեցի` երևի թվում է: Ձայները կամաց-կամաց մոտեցան ու իրենց տերերի հետ եկան-նստեցին ինձանից ոչ հեռու: Ինչ-որ դարդոտած կին էր` մոտ իմ տարիքի տղայի հետ, թարգմանիչն էլ կողքից: «Ինչ են է՞ ասում, պիտի սպասե՞նք…» Այ մարդ, հա էլի, հայերեն են խոսում: Մի րոպեի չափ կողքից հետևեցի, գնացի հենց իրենց կողքը նստեցի ու դիմեցի կնոջը.

-Բարև ձեզ:
-Բարև… Հայ ես, հա՞:
-Հա: :)
-Բայց հեչ նման չես:
-Իրո՞ք:
-Հա, բա որտեղացի՞ ես: … Երևի սովորում ես, հա՞: …Լեզուն լավ գիտե՞ս,- անկետային հարցերից հետո անցավ իրենց,- Դե մենք էլ եկել ենք հանձնվենք, երևի խաբար չես տենց բաներից:
-Դե մի քիչ գիտեմ, ստեղ ուրիշ հայ ընտանիքներ գիտեմ, որ նույն ճանապարhով են անցել, հիմա արդեն քաղաքացիություն ունեն:
-Ով ե՞ն որ:
-Դե…. օրինակ էսինչն ու էնինչը:
-Հաաա…. (ահավոր բազմանշանակ)
-Էդ ո՞վ են որ, մամ,- չդիմացավ տղան:
էսինչենք, էլի: Դե էն… մարդ են հիմա:

Էնպիսի անկապ զգացողություն էր մոտս, որ էս փոքր քաղաքում, ուր հայ ընտանիքներին կարելի է մատների վրա հաշվել, էլի մարդիկ իրար հետ թարսված են, էլի խումբ-խումբ: Գուցե իմ բախտն է բերել, բայց էստեղի ինձ քիչ թե շատ ծանոթ հայերը բոլորը հրաշալի մարդիկ են դուրս եկել:

Մեր խոսակցությունն էլ համարյա չշարունակվեց, ինձ կանչեցին: Բայց առանձնապես շարունակվելու տեղ էլ չուներ ճիշտն ասած: Մի տեսակ վախեցած ինչ-որ բան կար էդ մարդկանց մեջ, որ վանում էր, գուցե ուղղակի քաշվում էին իրենց կարգավիճակից, ամաչում: Չգիտեմ: Միայն մի բան գիտեմ, որ էս մարդիկ ահավոր դժվարությունների միջով են անցնում տարիներ շարունակ մինչև իրավունք են ստանում օրինական ապրել ու աշխատել, շատ ավելի ծանր, քան մենք պատկերացնում ենք: Ու մտածում եմ` արժե՞ արդյոք… բարդ է:

Դեկտեմբերի 20, Փարիզի Շառլ դը Գոլի օդանավակայանում եմ, կյանքումս առաջին անգամ պետք է մենակ ճամփորդեմ ու ծանր պայուսակները ուսիս փորձում եմ կոմնորոշվել հսկա շենքում: Լիիիիքը մարդիկ են շուրջս, աղմուկ… Ու աղմուկից մի կիսալղոզված կտոր.«Հլը սպասեք, էս աղջիկը հաստատ հայ ա…»

-Հայ ե՞ք:

Մի 30-ին մոտ տղա էր: Զարմացած գլուխս թեքեցի: Տղայի կինը ու մեկ ուրիշ երիտասարդ զույգ կանգնած ինձ էին նայում:

-Հա: :) Ի՞նչ իմացաք:
-Ախր ո՞նց կարելի ա չիմանալ: Տիպիկ հայկական դիմագծեր ունեք, հայի աչքեր: Ես դեռ հեռվից էի հասկացել:

Ծիծաղս եկավ, ընդամենը 2 օր առաջ էր ախր: :)) Էս անգամ խոսակցությունը շատ ավելի ջերմ էր: Փարիզցիներ էին, ուղղակի եկել էին մարդ ճանապարհելու, ձեռքի հետ էլ ինձ մի քիչ ճանապարհեցին, օգնեցին: Վերջում էլ կարոտած ձայնով ավելացրին.

-Մեր կողմից կբարևես մեր Երևանին:

6 տարի Հայաստանում չէին եղել:

Այսօր Ֆրանսիայի կինոթատրոններում հայտնվեց նոր ֆիլմ` Le Premier cercle, միջազգային անունը` Inside Ring:

Ռեժիսոր` Լորան Տյուել (Laurent Tuel)

Գլխավոր դերերում` Ժան Ռենո, Գասպար Ուլիե

Իսկ ինչո՞վ է առանձնահատուկ: Ֆիլմը Ֆրանսիայի հարավում բնակվող Մալաքյաննների ընտանիքի ու նրանց ղեկավարած հայկական մաֆիայի մասին է: Չմեռանք, շուտով մաֆիոզի անուն էլ կհանենք: :D

Ես դեռ չեմ նայել, իսկ ինտերնետում գտածս կարծիքները ահավոր հակասական էին: Ցավոք, բացասականները գերակշռում էին: Որոշ մարդիկ ուրախանում էին, որ վերջապես մաֆիայի մասին ֆրանսիական թրիլլեր կա, ուրիշները գովում էին դերասանական խաղը, մոնտաժը, իսկ ավելի շատ մարդ բողոքում էր բանալ  ու կանխատեսելի սցենարից, անհետաքրքիր ընթացքից, Ժան Ռենոյին էլ մեղադրում Մառլոն Բրանդոյության մեջ:

Եթե հաջողացնեմ նայել, կգրեմ սեփական տպավորություններս: :)

Քանի որ էսօր իմ բլոգի ընթերցողների թիվը կտրուկ աճեց, ես էլ, թեև գրելու ժամանակ հեչ չունեմ, այնուամենայնիվ ոգևորությունից որոշեցի գրել մի քանի տող: Կասկածում եմ, որ մի քանի տողով կսահմանափակվեմ, բայց…

Լավ լուր! Էսօրվա ոգևորությունս նաև ուրիշ պատճառ ունի: Մի 8-9 ընկերություն դիմելուց, դրանցից 4-ում հարցազրույց անցնելուց, ընդհանուր հաշվով 3-ից մերժում ստանալուց հետո վերջապես ստացա դրական պատասխան, էն էլ հենց էն մեկից, որից ամենաքիչն էի հավատում, ու որի հետ հարցազրույցը հեռախոսով էր եղել ընդամենը: Պրակտիկաս անցնելու եմ Michelin-ում, հրաշք! Շատ բան կարելի է ասել էս ընկերության մասին, բայց մենակ կասեմ, որ անվադողերի արտադրության դեմքերից է համաշխարհային մասշտաբով: Իսկ ինձ հետ ի՞նչ կապ ունի, ես ուր, անվադողերն ուր: Ուղղակի իրենք նաև ծրագրավրոման հսկայական բաժին ունեն: Ես, օրինակ, ինչքան հասկացա, պետք է մի ծրագրի մշակման ու ընդլայնման վրա աշխատեմ, որը թույլ է տալիս փորձարկել ու հսկել անվադողերի արտադրության որոշակի փուլ: Հա, ի դեպ, հենց երեկ, չեմ էլ հիշում, թե որտեղ, տեսա 100 ընկերությունների ցուցակ, որոնք կարող են դիմակայել ցանկացած ճգնաժամի, Michelin-ն էլ դրանց թվում էր: Վատ չի: :) Ասում են` պրակտիկանտներին ահագին լավ են վարձատրում, տեսնենք!

Իսկ անցածս 4 հարցազրույցների մասին անընդհատ ուզում էի գրել, բայց չէր ստացվում: Էնքան հետաքրքիր էին, իրոք: Ահավոր հանգիստ ու բարի մթնոլորտում անցան բոլորն էլ, ու բոլորից դուրս եմ եկել լայն ժպիը դեմքիս: Հայաստանում ինտերվյուներ շատ չեմ ունեցել, բայց միշտ ինչ-որ լարվածություն եղել է, երբեմն` նույնիսկ շատ, երբեմն էլ` ինչ-որ կիսածաղրանք, կիսահեգնանք: Օրինակ` մի անգամ խիստ մասնագիտական հարցերի ժամանակ ասեցին, թե բա Ձեր CV-ում նշել եք, որ վարժ խոսում եք անգլերեն, ռուսերեն, դե հիմա եկեք էս խոսակցությունը շարունակենք էդ լեզուներով: Ու սկսեցին նայել «Տեսնեմ ոնց ես տակից դուրս գալու» դեմքի արտահայտություններով, կարծես եկել էի Բրյուսով ընդունվելու: Ու սկսեցի ամեն բառից առաջ մտածել, մի տեսակ չէր ստացվում բառերն իրար կապել:

Դրանից հետո էստեղ չցանկացա ֆրանսերենի դիմաց գրել courant (անգլերեն fluent-ի համարժեքն է), մտածում էի` մի քանի սխալ անեմ, երեսովս կտան: Էն էլ դասախոսս համոզեց, որ ի վերջո գրեմ ու լավ արեց: Առաջին անգամ պետք է ֆրանսերենով պաշտոնական հարցազրույց անցնեի, շատ էի հուզվում: Բայց 5 րոպեից արդեն հասկացա, որ ոչ ոք անթերի ֆրանսերեն չի սպասում ինձանից: Ընդհակառակը` հիմնականում բոլորը շատ տպավորված էին, որ 4 լեզվի եմ տիրապետում, դեռ մի բան էլ, ի զարմանս ինձ, 2 տեղ ասեցին, թե շատ լավ եմ խոսում ֆրանսերեն: Այ քեզ բան: Հայաստանում դրանով ոչ ոքի չես զարմացնի, քիչ թե շատ լավ սովորող ցանկացած ուսանող գոնե 3 լեզվով կարողանում է հաղորդակցվել, իսկ էստեղ… :)) Իրենք են ու իրենց ֆրանսերենը: Վերջ: Իսկ եթե նաև անգլերեն գիտեն, իրենք են դառնում վերջը:

Եթե փորձեմ սինթեզել բոլոր 4 հարցազրույցները, ինչի մասին ասես որ չենք խոսել ու ամենաքիչը` մասնագիտական բաներից: :D Ինչո՞ւ եք եկել Ֆրանսիա, ինչո՞ւ հենց էս քաղաք, ինչո՞ւ մեր ընկերություն ու էլի մի շարք ինչուներ: Փաստորեն նկարչություն եք սիրում, իսկ ի՞նչ եք ամենաշատը նկարում: Էստեղի թանգարանները գնացե՞լ եք: Ձեր CV-ում մի կետ շատ հետաքրքրեց, գրիչներ եք հավաքում, հա՞:

Իսկ իմ հայ լինելը ահագին լավ արձագանք էր ստանում ընդհանուր առմամբ: Մի ընկերությունում նույնիսկ ոգևորվել էին էդ փաստից, արդեն ուր որ էր մեր տարածաշրջանում մասնաճյուղ էին ուզում բացել իմ օգնությամբ: :D Մեկը հայերին գիտեր որպես Մարսելում ահավոր մեծ համայնք ունեցող ազգ ու լավ ձեռներեցներ, էլի վատ չի: Իսկ մեկին Հայաստան բառը համեմատաբար քիչ բան էր ասում, բայց ինքն էլ գյուտ անողի առոգանությամբ ու պաթոսով ասեց. «Մի շաաատ հայտնի ֆրանսիահայ երգիչ կա»… Ժպտացի…:) Երևի լավ չժպտացի, կամ ինքը չհասկացավ, 1-2 վայրկյանից ասեց. «Որի անունն է…»: Ինչ որ չիմանայի, էլի: Իսկ մի քանի հարցից հետո նա անգամ հիշեց, որ երկրաշարժից հետո Ազնավուրը «Arménie» երգի վաճառքով բարեգործություն էր անում, ու նույնիսկ, որ դպրոցական տարիներին իրենք հագուստ, ուտելիք ու նման բաներ են հավաքել` Հայաստանի աղետի գոտու տուժածներին ուղարկելու համար: Ամենավերջում հասանք հայկական խոհանոցին, ու էս մարդը մոտը գրեց tolma, khash: Որ պատկերացնում եմ, թե իմ գնալուց հետո ոնց է մի լավ գուգլել, ծիծաղս գալիս է:))

Դե լավ, պրծ:

Ասել էի մի քանի տո՞ղ… հա դե, մի քանի տասնյակ, էլի: :P


enipra

-Իսկ դու ո՞վ ես:
-Ե՞ս… աղջիկ:

=)

Մուտքագրիր քո էլ. փոստի հասցեն` այս բլոգին բաժանորդագրվելու և նոր գրառումների մասին էլ. փոստով տեղեկացվելու համար:

Join 16 other followers

RSS Last.FM վերջին երգեր

  • An error has occurred; the feed is probably down. Try again later.
%d bloggers like this: