A far far away blog

Տունտունիկ

enipra — Mon, 18 Oct 2010 21:17:04 +0000

Երբեք չէի պատկերացնի, որ Փարիզում աշխատանք գտնելն ավելի հեշտ կարող ա լինի, քան վարձով բնակարան գտնելը: Հո՜ տառապանք չի էս վերջինը, մի մրցակցություն, մի իրար ձեռքից փախցնել, մի անհնար ու աներևակայելի թղթաբանություն ու գնեեեե՜ր, բա ոնց: Այ մարդ, էս մեծ քաղաքում ու նույնիսկ քաղաքից դուրս մի հատ պուճուր բնակարանիկի եղածն ինչ ա, որ չեմ գտնում արդեն մի ամիս ա: Բայց դե մի քիչ էլ համբերություն ու je vais y arriver ! Բնակարան ՋԱՆ, պախկվոցիի ոչ ժամանակ կա, ոչ հավես, մինչև հոկտեմբերի վերջ քեզ ժամանակ, շուտ արա, գտնվի:

Ես երգը հեչ կապ չունի, ուղղակի սիրում եմ, էսօր մի տեսակ հա ուզում եմ լսել :)

enipra — Sun, 03 Oct 2010 00:08:30 +0000

Ուղղակի ուզում էի, որ ես երգը բլոգումս լինի :)

Վերջ ուսանողությանը!

enipra — Sun, 19 Sep 2010 02:15:29 +0000

Փաստորեն ստացվեց էնպես, որ խոստումս բացարձակ չկատարեցի ու հիմա բլոգումս գրում եմ միայն կյանքումս մեծ, լուրջ փոփոխությունների ժամանակ:

Վերջին անգամ գրել էի պրակտիկաս սկսելիս: Իսկ երեկ պրակտիկայիս վերջին օրն էր: Ու ահավոր լավ ստացվեց, որ հենց նույն օրը համընկան պրեֆեկտուրայի համար բժկական ստուգումներս ու նոր, արդեն ոչ թե ուսանողական, այլ աշխատանքային բնակության քարտիս (titre de séjour) ստացումը: Անցած շաբաթ պրակտիկայիս պաշտպանությունն էր, էսօր նոր վերջապես ամբողջ տարվա գնահատականներս ստացա փոստով, ու թեև դիպլոմս դեռ ձեռքումս չի, ամեն դեպքում արդեն հանգիստ շնչով կարող եմ ասել, որ վեեերջ, ես մագիստրոս եմ ու երկուշաբթի օրվանից սկսելու եմ աշխատել: :) Էլ ուսանող չեեեմ, վերջ քննություններին, կուրսայիններին ու այլ չարքերին :Ճ

2 օր առաջ էլ հրաժեշտի մաղարիչատիպ երեկո էի կազմակերպել պրակտիկայիս ֆիրմայում` էստեղ շատ ընդունված ավանդույթ, ամեն առիթով կազմակերպում են, մենակ խմելու առիթ լինի :)) Հիմնական թեման տարածս 1 շիշ հայկական «Ախթամար» կոնյակն էր, որը Փարիզի մի հայկական խանութից էի առել ու պինդ-պինդ պահել էդ օրվա համար: Նախ մի քանի հոգի Վիքիփեդիան քչփորելով հայտնաբերեցին, որ մեր կոնյակը 1900 թվին Փարիզում Գրան պրի ա շահել ու արժանացել «կոնյակ» կոչվելու իրավունքին, հետո էլ Չերչիլն էնքան տպավորված ա եղել Ստալինի նվիրած «Դվին» կոնյակով, որ սկսել ա տարեկան 400 շիշ պատվիրել: Դե իրենք էլ ոգևորված համտեսեցին, բայց քանի որ ավելի թեթև խմիչքների են սովոր` գինի, գարեջուր, հազիվ էին խմում ու բոլորը նույն բանն էին ասում` համեղ ա, լավն ա, մենակ թե շատ ուժեղ ա: :)

Հիմա հետաքրքիր տրամադրություն ա մոտս` մի քիչ տխուր, որովհետև արդեն հասցրել էի ահագին կապվել պրակտիկայիս տեղի ժողովրդին, բայց համ էլ ուրախ ու նոր, լավատեսական սպասումներով լի: :)

Շարունակեցինք

enipra — Mon, 24 May 2010 01:03:20 +0000

Վերադառնում եմ բլոգիս: Էս ընթացքում շատ, շատ-շատ բաներ են եղել, շատ նոր տեղեր, նոր մարդիկ, նոր տպավորություններ ու պատմություններ: Քիչ-քիչ կպատմեմ: Կփորձեմ սրանից հետո գրել ավելի կարճ ու ավելի հաճախ ու էլ չկորել :)

Առայժմ մենակ ասեմ, որ արդեն մեկ ամիս է՝ տեղափոխվել եմ Փարիզ, պրակտիկայի եմ գնալու մինչև սեպտեմբերի վերջ, անցած տարվա պես էս տարի էլ մեր աշխատանքային թիմում միակ աղջիկն եմ, էլի գործի ժամերին նկարելու ցանկությունից ձեռքերս քոր են գալիս, ու էլի դրա փոխարեն C# եմ գրմրում, իսկ մնացած ամեն ինչն ահավոր նոր է, հետաքրքիր:

Շրջապատված եմ լիքը լավ մարդկանցով, աշխատանքային ընկերներիցս մի քանիսն ինձ շատ մոտ երաժշտական, ֆիլմային և այլ ճաշակներ ունեն, մեկն էլ Կուբիկ Ռուբիկի սիրահար է, ապրում եմ Հայ ուսանողների տանը, ուզածս պահին գնում եմ հայկական եկեղեցի, հայկական խանութ, մետրոյում պատահաբար հանդիպում եմ ձեռքիս Ազնավուրի գրքով հետաքրքված տեղաբնակ հայերի… Այսքան տեսարժան վայրեր միանգամից ու քաղաքի գիժ ռիթմի ձեռքը կրակն ընկած ու հավերժ չհերիքող ժամանակ՝ դրանք բոլորն այցելելու համար… կարճ ասած՝ բարի գալուստ Փարիզ :)

Շնորհավոր Նոր տարի :)

enipra — Thu, 31 Dec 2009 04:35:54 +0000

Ցանկությունների ամպիկ իմ կողմից բոլորին :)

Խաղ` Photograb

enipra — Sat, 12 Dec 2009 16:55:20 +0000

Ֆեյսբուքում բզբզալու հետևանք… չնայած բզբզալը սկսվեց էս վիդեոյից: :)

Ի՞նչ է RSS-ը և ինչո՞վ են այն «ուտում»

enipra — Fri, 30 Oct 2009 14:53:46 +0000

Շատ անգամ եմ ընկերներիս հետ խոսելիս հայտնաբերել, որ քչերն են տեղյակ, թե ինչ է RSS-ը ու թե ինչով այն կարող է օգտակար լինել հենց իրենց համար: Ընդ որում, նրանց մեջ կան մարդիկ, ովքեր կա՛մ աշխատում են ՏՏ (IT) ոլորտում, կա՛մ պարզապես ամեն օր ինտենսիվ օգտվում են ինտերնետից, այսինքն` ոչ թե սահմանափակվում են одноклассники-ատիպ սոց. ցանցերով ու էլ. փոտ ստուգելով, այլ կարդում են նորություններ, տարբեր տեսակի բլոգներ կամ հենց իրենք են բլոգի հեղինակ: Շատ եմ լսում «Ո՞նց էր բլոգիդ հասցեն» ու «Վաաա՜յ, հա մոռանում եմ մտնեմ, կարդամ» տիպի արտահայտություններ: Նման պարագայում RSS-ը կարող է դառնալ ամենալավ օգնականը, ամեն ինչ ձեր փոխարեն հիշողն ու ժամանակը խնայողը: Եթե դու արդեն օգտվում ես էդ հրաշքից, էս գրառումը քո համար չէ: :)

Նախ, ի՞նչ է նշանակում հենց հապավումը` RSS – Really Simple Syndication: Սահմանումն ըստ wikipedia-ի.

RSS նշանակում է XML ֆորմատի ընտանիք, որն օգտագործվում է վեբի բովանդակության հավաքագրման նպատակով : Ամենատարածված օգտագործման եղանակն է ստանալ բլոգում կամ տեղեկատվական կայքում հրատարակված վերջին հոդվածների կարճ բովանդակությամբ ցուցակը : Դրանք ստանալու համար օգտագործողը պետք է գրանցվի ագրեգատորի միջոցով, ինչը հնարավորություն կտա տեսնել վերջին թարմացումները առանց կայք մտնելու :

Անգլերեն քիչ թե շատ իմացողներին առաջարկում եմ նայել էս տեսանյութը, որտեղ ամեն ինչ շաաատ մատչելի ձևով բացատրվում է:

Եթե դեռ պարզ չէ, թե ով ում բարեկամն է, ստիպված ես կարդալ մինչև վերջ: :)

Սկսենք սզբից: Ենթադրենք` դու ինչ-որ հաճախականությամբ հետևում ես 10 բլոգի, 5 նորությունների կայքի: Ամեն օր կամ 2 օրը մեկ կամ էլ երբ կհիշես մտնում ես էս բոլոր կայքերը ու նայում` քեզ համար նորություն կա՞, թե՞ չէ: Եթե նորություն լինում է, հրաշալի է, բայց ավելի հաճախ ստացվում է, որ մտնում ես հենց այնպես, որովհետև ոչ մի հետաքրքիր բան էլ չի լինում: Ու ստիպված մտնում ես 1 ժամից, 2 ժամից, ավելի ուշ… Իսկ հիմա պատկերացրու, որ ոչ թե դու ես ընկնում կայքի նորությունների հետևից, այլ ինքն է քեզ տեղյակ պահում ամեն անգամ, երբ նոր բան է հայտվում իր էջերում: Հենց դա է RSS-ի նպատակը: Հաստատ տարբեր կայքերում հանդիպել ես RSS-ի լոգոյին, նույնիսկ եթե չես իմացել, թե դա ինչ է: Օրինակ, իմ բլոգի վերին աջ մասում կա էսպիսի մաս:

Օրինակ, առաջինի վրա սեղմելիս հայտնվում է ամբողջ բլոգի բովանդակության թեթևացրած, լրահոսի տեսք ստացած տարբերակը (RSS feed) ու դրան բաժանորդագրվելու հնարավորութուն: Եթե արդեն ունես Google account, այսինքն` օրինակ, Gmail հասցե, առաջարկվող տարբերակներից խորհուրդ եմ տալիս ընտրել Google Reader-ը ու տեսնել, թե ինչ է կատարվում: Եթե ամեն ինչ բարեհաջող է, լրահոսը պետք է արտապատկերվի Google Reader-ի պատուհանում: Նշանակում է` բաժանորդագրումը կատարված է: Հիմա նույն բանը կրկնում ես այն բոլոր բլոգների ու կայքերի համար, որոնց հետևում ես ու այսուհետ բավական է միայն բացել Google Reader-ը` տեսնելու համար, թե որտեղ ինչ նորություն է հայտվել: Բաժանորդագրումը կարելի է կատարել նաև 2-րդ տարբերակով: Google Reader-ի էջում սեղմել “Add a Subscription” կոճակը և ներմուծել RSS հոսքի հասցեն: Reader-ները այդ լրահոսները կարդալու ծրագրեր են, շատ տարբերակներ կան, բայց Google-ինն ամենատարածվածն է: RSS Reader-ները հնարավորություն են տալիս միայն նյութերին ծանոթանալու: Կախված կոնկրետ բաժանորդագրված հոսքից` երբեմն չեն երևում նկարները կամ տեսանյութերը, դրանք ամբողջությամբ տեսնելու, ինչպես նաև մեկաբանությունները կարդալու կամ նորը ավելացնելու համար արդեն պետք է այցելել բուն կայքերը:

Այսպիսով, RSS-ը ինֆորմացիայի ստացումը դարձնում է ավելի մատչելի, արագ ու արդյունավետ: Բայց այն կարող է օգնել ոչ միայն տեղեկություն ստանալ, այլ նաև ցուցադրել, կիսել մյուսների հետ: Օրինակ, այս բլոգի աջ մասում երևում են իմ լսած վերջին երգերը, վերջին նկարներս ու եղանակի տեսություն, ու էդ բոլորի կողքին նորից կա RSS-ի լոգոն: Այդ ամենն արվում է շատ հեշտ: WordPress-ում կա RSS widget, որը կարող ես ավելացնել բլոգիդ ու այնտեղ արտապատկերել ցանկացած RSS հոսք: Եթե ես ուզում եմ, որ իմ բլոգի այցելուները տեսնեն, թե ինչ երգեր եմ լսում հենց այս պահին, գնում եմ իմ Last.fm-ի էջ, գտնում RSS-ի նարնջագույն լոգոն,

պատճենում հոսքի հասցեն ու այն ավելացնում wordpress-ում: Վերջ :)

Այսօր RSS տրամադրում են գրեթե բոլոր կայքերը, այնպես որ նույնը կարելի է անել picasaweb-ի, flickr-ի ու շաաատ ուրիշների համար: Ուրախալի է, որ այն տարածում է գտնում նաև հայկական կայքերում` հատկապես լրատվական:

Հույս ունեմ` գրառումս օգտակար կլինի շատերի համար: Եթե հարցեր ունենաք, գրեք: :)

Գրաֆֆիտի

enipra — Fri, 30 Oct 2009 03:54:54 +0000

Գրաֆֆիտի սիրել եմ միշտ: Փոքր ժամանակ ո՜նց էի հիանում մեր թաղամասի շենքերից մի քանիսի ներսում արված նկարներով: Հետո դպրոցի ճանապարհին, էդպես էլ կիսավարտ մնացած մետրոյի կայարանի դարպասներին մի քանի գրաֆֆիտի հայտվեցին, ամեն անցնելուց զմայլվում էի, հրաշքի պես բան էր ինձ համար: Դպրոցական բարձր դասարաններում էլ գունավոր ֆլոմաստերներ էի հետս ման տալիս ու իբր թե գրաֆֆիտիատիպ եռաչափ բաներ էի նկարում, գրմրում բլոկնոտումս: :)) Հետո մի քանի անգամ ստից-մտից փորձեցի կոմպով ու էլ չշարունակեցի: Հաաա, այսինքն հիմա էլ Ֆեյսբուքի Graffiti ծրագրով եմ բզբզում, բայց դե էդ հեչ: :D

Բայց ես իրոք հասկացա, թե ինչ ա գրաֆֆիտին, երբ եկա էստեղ: Դե Փարիզի մետրոյի խզբզած պատերի մասին չեմ պատմելու, այլ հենց իմ քաղաքի` Կլերմոն-Ֆերրանի սիրուն նկարազարդած պատերի: Շատ ա եղել, որ փողոցով քայլել եմ, ընդ որում` քաղաքի կենտրոնական մասերում, մեկ էլ հոպ, մի հատ սիրուն նկար կողքի պատին: Մեկ-մեկ էնքան ռեալիստական, որ ուղղակի վեր ես թռնում: :)) Էսօր փորփրեցի ինտերնետն ու հայտնաբերեցի, որ տեսածս համարյա բոլոր գրաֆֆիտիների հեղինակը նույն մարդն է` 30քանի տարեկան երիտասարդ` keymi մականունով:

Հետաքրքիր էր ուսումնասիրելը: Ասում է` ուրիշ քաղաքներում երբեք չես տեսնի գրաֆֆիտիներ երևացող տեղերում, բոլորը ջնջում են, վերացնում, իսկ Կլերմոնում ավելի խելամտորեն են վերաբերվում, ընտրում են` ինչը թողնել, ինչը` չէ: Արդեն 4-5 տարի է` նկարում է, ու բնականաբար գործերի մեծ մասն այլևս չկա: Դե, ինչքան էլ ընտրեն, վերանորոգում է, հազար ու մի բան է, մի մասն էլ ստիպված են մաքրում: Բայց ինքն էնքան հանգիստ է վերաբերվում, ասում է` էն պահից, երբ գործն ավարտված է, էլ իմը չէ, փողոցինն է, մարդկանցը: Համ էլ գիրք է հրատարակել 2007-ին, որտեղ պատմում է իր գործունեության, ներկա ու պատմություն դարձած գործերի մասին: Արդեն անհատական պատվերներ է ստանում, ինտերիերներ ձևավորում իր գործերով, վատ չի:

Տեսնես շա՞տ մարդ կա էս քաղաքում, ով դժգոհում է, որ իր քաղաքի պատերին նկարում են ու ամեն անցնելիս փնփնթում է քթի տակ: Հետաքրքիր ա մարդկանց վերաբերմունքը: Ինձ, օրինակ, ամեն գրաֆֆիտի դուր չի գալիս, բայց շատերը տեսարժան վայրի, քաղաքի այցեքարտի պես բան կարող են դառնալ: Ես, օրինակ, ավելի մեծ հաճույքով կգնամ մի ընտիր գրաֆֆիտի ուսումնասիրելու կամ մոտը նկարվելու, քան ինչ-որ միջակ արձանի կամ թատրոնի շենքի: :)

Իմ ապարատով ֆիքսած գրաֆֆիտիները.

Մնացածները, որոնք ես դեռ չեմ տեսել կամ որոնք արդեն անհնար ա տեսնել, որովհետև վերացվել են, կարող եք նայել էս բլոգում, որն ինքը` keymi-ն, չի վարում, բայց իր գործերի մասին է: Շատ լավերը կան, արժե նայել: :)

Ֆրանսերեն իմացողներն էլ կարող էն նաև կարդալ էս հարցազրույցը: Դե իր մասին էս տեսանյութը նայելիս էլ է ֆրանսերենի իմացությունը ցանկալի, բայց կարելի է ուղղակի իր գործերի համար էլ նայել, եթե գրաֆֆիտիի հետ շատ սեր ունեք: :)

Էս մեկում էլ կարելի է տեսնել, թե ոնց է աշխատատում:

Պրծ!

Բացահայտում շագանակների կյանքից

enipra — Sun, 27 Sep 2009 23:51:55 +0000

Պապաս մի քանի լավ շագանակենու տեղ գիտի էստեղ: Անցած տարի մի անգամ գնացինք իբր հավաքելու, էն էլ հիասթափությամբ պարզեցինք, որ սեզոնը վերջացել է, ու մեզ միայն չորացած, ցամաքած մի քանի շագանակ (каштан) էր սպասում: Էսօր որոշեցինք չուշացնել ու նորից գնալ: Դե հավաքել ասածն էլ հո ծառ բարձրանալ չի նշանակում, այլ ուղղակի արդեն հասած, ընկածները գետնից հավաքել, իսկ էդպիսիք ահագին շատ էին, մի քանի րոպեն մեկ էլ նորերն էին ընկնում:

Ես էլ հավաքելու պրոցեսից էնքան հաճույք էի ստանում, որ ուզում էի անընդհատ նորերն ընկնեն, ես էլ հա հավաքեմ` առանց մտածելու, թե էդ հավաքածը հետո ո՞վ է էդքան ուտելու: :D Բայց էդ ամենը մի կողմ, ես ինձ համար մի փոքր բացահայտում արեցի. ամոթ ինձ, բայց չնայած էս տարիքիս` չգիտեի, թե շագանակներն ինչպես են աճում: Մեր իմացած պտուղը փշոտ, շատ ծակծկող գնդաձև կեղևի մեջ է: Սա արդեն հասած ու բացված վիճակում.

Էս էլ մեր ավարը: Մի 2-3 կգ կլիներ ամենավերջում: :)

Հարսանեկան համեմատություններ

enipra — Sun, 27 Sep 2009 23:09:35 +0000

Մինչև հիմա մի քանի դեպք եղել է էստեղ, որ մտել եմ եկեղեցի ու հայտնաբերել, որ պսակադրության արարողություն է, մի քանի րոպե կանգնել ու հետևել եմ ընթացքին: Բոլորն էլ բավական համեստ էին, քիչ մասնակիցներով, առանց ավելորդ ճոխությունների: Բայց արարողության բուն ընթացքը շատ էր զարմացրել: Ֆիլմերում շատ եմ տեսել, որ հուղարկավորության ժամանակ բոլոր ցանկացողները արտահայտվում են, պատմում իրենց հիշողությունները: Բայց չգիտեի, որ պսակադրության ժամանակ էլ էդպիսի բաներ կան: ՈՒրեմն հյուրերի մի մասը հենց եկեղեցում վերցնում է բարձրախոսն ու շնորհավորում նորապսակներին, հիմնականում նախօրոք պատրաստած տեքստ են ասում, ինչը հաճախ ընդգրկում է ինչ-որ անակնկալներ, կատակներ, անեկդոտներ, հռհռոց, քույրիկիս ասած` մե ծիծաղ, մե ուրախություն: :D Մեր խիստ կանոնակարգված պսակադրություններից հետո էնքան անսովոր է էդ ամեն ինչը: Բայց պարզվում է` ամեն ինչը չի էդքան տարբեր:

Երեկ տեսնեմ ֆրանսիացի ծանոթներիցս մեկը Ֆեյսբուքում ինչ-որ ինձ անծանոթ մարդկանց հարսանիքի նկարներ էր դրել: Ամեն դեպքում հետաքրքրեց, մտա նայեցի բոլորը` զագս, պսակադրություն, հարսանիք: Ամեն նկարի հետ մտածում էի` բայց չէ, լավ, էդքան էլ տարբեր չեն, հայավարի բաներ էլ ունեն: Հարսն ու փեսան տեղաշարժվում էին լիմուզինով, ամեն ինչ սպասածիցս ճոխ էր, հարսանիք ռեստորանում` լիքը մարդ, մեեեեծ տորթ… Հենց էս նկարներն էի փոխում ու համեմատական խառը մտքերի մեջ էի, մեկ էլ մեքենաների ազդանշանների ձայներ եմ լսում: Մի պահ նույնիսկ թվաց` Երևանում եմ: Նայեմ դուրս ու ի՞նչ տեսնեմ… այ քեզ զուգադիպություն, հարսանեկան մեքենաների շքերթ! Մանր ժապավեններով զարդարված մեքենաների հսկայական շարք, ամբողջ ուժով սիգնալ տալով, անցավ հենց պատուհանիս տակով: Ինչ-ինչ, բայց էս մի բանը եվրոպացիներից բացարձակ չէի սպասում: :))

Էլի հայեր

enipra — Sat, 26 Sep 2009 01:39:10 +0000

Էսօր գալուցս հետո առաջին անգամ նստեցի հասարակական տրասպորտ (կայարանից տուն գալը չհաշված), սիրուն առաջացա ու կանգնեցի իմ սիրելի տրամվայում. ցերեկվա ժամերին միշտ լիքն է լինում, նստելու տեղ հազվադեպ է ճարվում: Բայց դե էդ տրամվայում նույնիսկ կանգնելն է հաճելի: :) Մեկ էլ լսում եմ էդքան մարդու ղժբժի մեջ հենց իմ կողքից հայերեն բառեր են լսվում: Մտածեցի` լավ, 1 օր առաջ ես եկել, ականջներումդ դեռ հայերենն ա զնգում, ոչինչ: Բայց չէ է, հայերեն էր հաստատ: Շրջվեցի` տեսնեմ 2 երիտասարդ կին են ու մի աղջիկ, հետո պարզվեց, որ նրանցից մեկի աղջիկն էր: Ընդ որում` մայր ու աղջիկ բացարձակ հայի նման չէին, չափից դուրս սպիտակամաշկ ու շիկահեր: Հա-հա, գիտեմ էն վարկածը, թե իբր հնում հայերը հենց էդպիսին են եղել և այլն, չնայած չեմ հավատում: Մտածեցի` էս զուգադիպություն է՞ր, որ գալուցս 1 օր հետո պիտի անծանոթ հայ տեսնեի էս հայերով աղքատ քաղաքում, էն դեպքում, երբ անցյալ 1 տարում ընդամենը 3 դեպք էր եղել, թե՞ շատացել են: Առաջին ցանկությունս իհարկե մոտենալն ու ծանոթանալն էր, բայց որոշեցի նախ մի քիչ լսեմ, թե ինչ են խոսում: Կատարյալ համոզվածություն ունենալով, որ ոչ ոք իրենց չի հասկանում.

- Լսի, էն մարդու մազերը հլը նայի:

- Ո՞ր մեկի:

- Աղջի՛, դե էն, էս կողմ արի տես, տեսա՞ր:

- Հա… էդ ի՞նչ ձևի ա կտրած, տեսնես բակերը խի՞ ա տենց խուզած:

- Բայց նայի, տակից սպիտակ մազեր են երևում:

- Աղջի՜, հա էլի, կարող ա՞ իրա մազերը չեն:

- Ուզո՞ւմ ես` գնամ քաշեմ, տեսնենք: Մուահահա:

Ծանոթանա՞լ: Չէ, գոհ եմ, շնորհակալ:

«Կորուսյալը», 2-րդ եթերաշրջան

enipra — Sat, 26 Sep 2009 00:58:04 +0000

Երեկվանից մի համեմատություն է անընդհատ անցնում ուղեղովս` իմ էստեղ լինելը ինչքան է նման LOST-ին («Կորուսյալները»): Դե պարզ է` ինչքան նման է, մի 100 էդքան էլ նման չէ, բայց ինձ էս պահին մենակ նմանություններն են հուզում: :)

Հա, իմ սիրելի կորուսյալների պես ես էլ երկրորդ անգամ եկա էստեղ` առաքելությունս ավարտելու: Մինչև մեկնումիս գիշերը քիթս ու աչքերս լավ կարմրեցրած ու քանի-քանի անմեղ անձեռոցիկների զոհած մրսածության բոլոր հետքերը եկած-չեկած անցան, խզված ձայնս էլ վերականգնվեց: Ինձ համարյա էն հրաշք, բուժիչ կղզում զգացի: Իսկ ես գալուցս առաջ արդեն պատկերացնում էի, թե ոնց են ինձ օդանավակայանում շտապ առանձնացնելու ու տանելու ստուգումների` խոզագրիպի կասկածներով: Շուրջբոլորս լիիիքը ուրիշներ են` others. Դարման հենց իմ համալսարանն է, որ կա: Դե ֆլեշբեքերի առկայության մասին էլ չասեմ… ինչքան ուզեք` կան: Անհամբեր սպասում եմ, թե երբ կավելանան ֆլեշֆորուարդները, այ թե կհետաքրքրանա: Անհասկանալի սև ծխանման հրեշն էլ դեռ իդենտիֆիկացվում է: Կասկածներ կան, որ դա էստեղի անհաշիվ սևամորթ ուրիշների հավաքական մարմնացումն է: Ուշադրություն` Սոյերին գտնողին խոստանում եմ դեռ չստացած դիպլոմիս կեսը:

…սկսված է իմ սերիալի 2-րդ եթերաշրջանը, բաց մի թողեք!

Տառատեսակների ժողով

enipra — Tue, 14 Jul 2009 00:45:23 +0000

Էնքան եմ ծիծաղել: Շատ-շատ լավն ա, նայեք! :D

Ում դուր եկավ, խորհուրդ եմ տալիս դիտել նաև սա.

… ու հատկապես այս մեկը. :))

Ժպիտ` մինչև ականջներիս ծայրը :)

enipra — Sat, 11 Jul 2009 10:44:59 +0000

Վերջ, վեեեեերջ! Այսօրվանից արձակուրդս հայտարարում եմ սկսված: Woohoo!

Ինչ վաղուց չեմ գրել: Կարճ գրեմ միայն, որ մեր ամերիկացի շեֆի հետ հանդիպում ունեցա, որը տեղի ունեցավ մեր անգլախոսության խաղի զույգ օր, ու վերջապես երկար զրույց ունեցանք անգլերենով: Ընդ որում` ինքը սկսեց ֆրանսերենով, իմ առաջարկով անցանք անգլերենի: Վախենում էի` տակից դուրս չեմ գա, բայց լավ էր, նույնիսկ գովեց, թե իր էն ֆրանսիացի գործընկերների չափ եմ խոսում, ովքեր լիքը եղել են Ամերիկայում: :)

Պրակտիկայիս պաշտպանությունն էլ անցավ շատ լավ, նախորդ ուրբաթ էր: Երբեք չեմ մոռանա, թե ինձ ինչքան օգնեցին դրան պատրաստվել Միշլենի 2 ղեկավարներս: 2 անգամ նախապաշտպանեցի իրենց մոտ, ու լիքը ուղղումներ արեցին, խորհուրդներ տվեցին, սլայդերի բովանդակությունը, կառուցվածքն ու դասավորությունը էդ ընթացքում էնքան փոխվեց, որ համարյա ընդհանուր բան չէր մնացել 2-րդ անգամ: Ու էդ ամենից հեչ վատ չես զգում, որ տես, քո վրա սխալներ են բռնում, այլ իրոք մարդիկ անկեղծ ուզում են, որ ամեն ինչ հնարավորինս լավ լինի: Արդյունքում այդպես էլ եղավ: Պաշտպանությանս օրը արդեն ավելի ինքնավստահ էի, հատկապես, որ իրենք էլ էին ներկա: Դասախոսներս գոհ մնացին, արդյունքն իմացա մի քանի օր հետո` 16.5: Պարզվեց` ամենաբարձր գնահատականն է կուրսում, էդքան ստացել էին մեկ էլ 3 ֆրանսիացի տղա: Առաջին անգամ էստեղ ստացած գնահատականիցս իրոք գոհ մնացի! Էդպես ուրախ, թեթևած, ուսերիցս մի մեծ բեռ գցած ևս մի շաբաթ գնացի պրակտիկայի ու երեկ վերջին օրս էր:

Ես սովորականի պես գնացի գործի, հատուկ ոչինչ չէի նախատեսել, չնայած էստեղ երբեմն փոքրիկ, համեստ հյուրասիրություն են անում նման առիթներով, ասենք, կռուասաններ են բերում: Բայց մի տեսակ անհարմար զգացի, փոխարենը որոշել էի Հայաստանից բերած փոքրիկ հուշանվերներ թողնել նրանց, ովքեր ամենաշատն էին ինձ օգնել ու ում իրոք շնորհակալություն ասելու կարիք էի զգում: Շեֆիս 2 օր առաջ հրաժեշտ տվեցի, արձակուրդ էր մեկնում, վերնիսաժից գնած փայտե գրիչ նվիրեցի` թմբուկներով: Շատ էր շոյվել: Մնացին փոքրիկ փայտե էջանշանները, որոնցից մեկը հասավ հարկի մյուս ծայրում նստող մի անչափ բարեհամբույր կնոջ, մյուսն էլ որոշել էի նվիրել մեր թիմին: Մինչ ես սպասում էի աշխատանքային օրվա ավարտին, որ հրաժեշտի ժամանակ նվիրեմ, մի կես ժամ էր մնացել, մեկ էլ վեր կացան մեր թիմի տղամարդիկ (դե կին չկա էլ :D), մի տեսակ իրար աչքով-ունքով անելով ու բզելով, “Allez, les garçons!” ասելով, մոտեցան Միշլենի սիրուն, գունավոր տոպրակով: Էնպես էի անակնկալի եկել, հեչ չէի սպասում: Պատկերացնում եմ` ինչ հիմար դեմքի արտահայտություն ունեի էդ պահին, ժպտում էի մինչև ականջներիս ծայրը, մի բան էլ ավելի: :D Միշլենի ռյուգզագ էին նվիրել ու գիրք` «Միշլենի սագան»: Ես էլ իմ հայկական այբուբենով, Արարատով ու ավանդական նուռ-խաղողով փոքր էջանշանը շուտ հանեցի, նվիրեցի: Վաղուց էին հարցնում, թե մեր լեզուն ինչպիսին է, ինչ այբուբենով ենք գրում: Տեսան, ուսումնասիրեցին, տառերը հաշվեցին, 39-ից մի կարգին զարմացան, Մասիսի մասին իմ կարճ մեկնաբանությունը լսելուց հետո լուրջ-լուրջ հայտարարեցին, որ փաստորեն թուրքերը գողացել են մեր սարը, ու ի վերջո կախեցին պատից: :) Դե հետո ոնց որ լինում է միշտ, բարեմաղթանքներ, հրաժեշտի խոսքեր… :)

Ամբողջ երեկո շարունակում էի ժպտալ, օրվա դրական լիցքերը շատ-շատ էին!

Հրաժեշտ Մայքլ Ջեքսոնին :(

enipra — Fri, 26 Jun 2009 04:30:20 +0000

Շատ տխուր է, դեռ չեմ հավատում: Միլիոնների կուռքը էլ չկա: Կյանքից հեռացավ 50 տարեկանում, սրտի անբավարարությունից, Կալիֆորնիայի հիվանդանոցներից մեկում:

Որքան գիտեմ, մոտ ժամանակներս պատրաստվում էր նոր, ցնցող շրջագայության երկար լռությունից հետո ու լիքը նոր ծրագրեր ուներ, ափսոս:

Համոզված եմ` իրեն միշտ կհիշեն: Փոփի արքա տիտղոսն էլ, հույս ունեմ, երբեք ոչ ոք չի խլի: Էէէ՜հ… :(

Կինը, սարքերն ու լարերը

enipra — Wed, 24 Jun 2009 20:35:35 +0000

Մեր աշխատավայրում պարբերաբար նոր համակարգչային սարքեր են հայտնվում` ըստ աշխատողների ավելացող պահանջների: Տեղադրողները մինչև հիմա միշտ տղամարդիկ էին, բերում են, շատ արագ տեղադրում, կարգավորում, ստուգում, ժպիտով հրաժեշտ տալիս ու գնում: Իմ կոմպի տեղադրումն էլ էր նույն կերպ, 15-20 րոպե հազիվ տևեց: Էսօր էլ աշխատողներից մեկին 2-րդ LCD մոնիտոր էին բերել, բերողն էլ` առաջին անգամ կին: Քանի որ ինձ շատ մոտ էր, աչքի պոչով հետևում էի: Մտավ արագ, նիհարիկ էր, հազիվ մի 25-28 տարեկան, կիսատղայավարի հագուկապով ու շարժուձևով, մազերը չխնամված ու պոչ հավաքած, մի ահագին մեծ տուփ ձեռքին: Բերեց, արագ քանդեց արկղը, դատարկեց, սկսեց հավաքել եղած-չեղածը: Մոնիտորի ապագա տերը (տղամարդ) փորձում էր գոնե ձեռք մեկնել, լարերը ինքը միացնել, բայց դե նա դրա կարիքը բնավ չուներ: «Երկու մոնիտորներն էլ նույն բա՞նը պիտի ցույց տան»: «Այո»: Մի երկու հատ էլ շարքային հարց: Ճտ-ճտ-ճտ, վերջ, բոլոր անհրաժեշտ կարգավորումներն արեց հենց ոտքի վրա, բոլորին լավ օր մաղթեց ու կորավ: Հետո զգացի, որ դեռ մի քանի րոպե անընդհատ ինքն էր մտքումս, մտածում էի` տեսնես սիրո՞վ է անում էդ գործը… Է’, դե, ինչ ուզում է լինի, կնոջը չի սազում, էլի, նման գործ, չի սազում ու վերջ!

He’ll be an engineer :D

enipra — Wed, 24 Jun 2009 19:58:03 +0000

Ես ու ինժեներությունն իրար հետ կապ չունենք բարեբախտաբար, բայց եթե դիպլոմիս նայենք, ես էլ եմ “engineer” :)))

Բողոքավորների երգչախմբեր

enipra — Sun, 21 Jun 2009 16:37:03 +0000

Ոչ մեկի համար գաղտնիք չի, որ հայերը բողոքելու վարպետ են, թեմա լինի, բողոքենք: Ճիշտ է` լավ կյանքից չի գալիս, բայց դե… Ամեն դեպքում բողոքում են բոլորը ու էն էլ էսպիսի հետաքրքիր ֆորմատով: Համ իրենց ներսի կուտակվածն են ասում, համ էլ դրական լիցքեր են փոխանցում: Մեր ընդդիմությանն ու տարբեր հասարակական կազմակերպություններին առաջարկում եմ հետ չմնալ! Ուղղակի մերոնք կարող է էնքան ոգևորվեն, որ 1 բողոքերգի փոխարեն մեզ պարգևեն բողոքօպերաներ: :D

Ավելացում.

Այ եթե դուք լինեիք էսպիսի երգչախմբի անդամ, ինչի՞ց կբողոքեիք առաջին հերթին: Եթե նկատեցիք, թեմայի սահմանափակում չկա, բողոքները կարող են լինել ահավոր անհեթեթ ու խելառ, համաշխարհային, զուտ կենցաղային, ինչպիսին կուզեք:

Ես, օրինակ, կբողոքեի լիքը բաներից, հենց այս պահին սրանք են տեղին` ինչո՞ւ եմ միշտ հիվանդանում ամենաթարս ժամանակ, երբ լիքը բան ունեմ անելու, ինչո՞ւ պիտի սենյակիս պատուհանը բաց թողած ժամանակ ստիպված լինեմ 24 ժամ լսել արաբերեն խոսակցություններ, արաբական երաժշտություն ու Սկայփի ծլնգոցներ, ու ամենակարևորը` ինչո՞ւ է վաղը երկուշաբթի, հը՞: :D

Հայերե՞ն

enipra — Fri, 19 Jun 2009 02:36:25 +0000

Էս քանի օրը քչփորում էի Միշլենի հսկայական ներքին ցանցը, մեկ էլ տեսա լոգոներ` տարբեր լեզուներով կարգախոսներով: Չէի սպասում, որ հայերեն էլ կլինի, բայց կար ու վայ էն լինելուն: Մտածում եմ` կարող է ճապոնացի է թարգմանել, ինչ-որ շատ անտաղանդ չի՞:

Ընդամենը 4 երկուշաբթի

enipra — Mon, 15 Jun 2009 06:00:15 +0000

Մինչև ուշ գիշեր ամենահայտնի ռուս դիզայների` Լեբեդևի ճամփորդական բլոգն էի կարդում` Ֆիջի, Գրենլանդիա, Նոր Զելանդիա, Ավստրալիա… Աստված իմ, ոնց էի նախանձում: Այդպես մարդ կարողանա վեր կենալ ուզած ժամանակ, վերցնել ֆոտոապարատը ու հայդե ուզածդ երկիրը: Մեկ գլոբուս, մեկ դու, գնա ուր ուզում ես:

Առավոտյան 6:50 մի կերպ անջատեցի զարթուցիչս, բայց երազս դեռ շարունակվում էր: Օդանավակայանում էինք փոքր քրոջս հետ (Սեդ :)): Ուր էինք գնում` չգիտեմ, բայց իբրև թե Փարիզում էինք այդ պահին ու պատրաստվում էինք թռիչքի: Ստուգումներ-բան… Քնաթաթախ ձեռքս ձգեցի, հեռախոսս բերեցի մոտ, աչքերս հազիվ մի փոքր բացեցի, 7:15 էր: Միջանցքում ոտնաձայներ էին անընդհատ: Ըհը, հեսա էլի քույրիկս կմտնի ու կսկսի աղմուկով զարդերը քչփորել, գիտի էլ` տանել չեմ կարողանում, երբ էդպես է անում, չէ բայց, ինքն էսքան շուտ արթուն չի լինի: Մաման է հաստատ, այ հիմա դուռը կբացի ու կասի, որ ուշանում եմ: Աչքերս մի քիչ էլ բացեցի, շուրջս նայեցի:

Միջա՞նցք… ախր ես միջանցք չունեմ…

Քիչ մնաց` ընդամենը 4 երկուշաբթի:

Խաղանք անգլերեն!

enipra — Sun, 07 Jun 2009 15:11:38 +0000

Միշլենում իմ ու ևս 9-10 հոգու անմիջական շեֆը մի երիտասարդ ֆրանսիացի է, նրա նմանները մի քանիսն են մեր հարկում, իսկ էդ բոլորի ղեկավարն ամերիկացի է, ով երևի վաղուց է էստեղ, շատ լավ խոսում է ֆրանսերեն: Թեև խոսում է ամերիկավարի, անգլերենի պես կլորացնելով, բայց ամեն դեպքում հաստատ շատ ավելի լավ, քան ֆրանսիացիների ճնշող մեծամասնությունը` անգլերեն: Իր նման մի քանիսն էլ կան Ամերիկայից, շատ է լինում, որ միջանցքով քայլում են, միասին անգլերեն են բլբլացնում, իսկ մյուս աշխատողներին դիմելիս` ֆրանսերեն: Ուրբաթ օրը մի նոր ամերիկացի կին էր եկել, ֆրանսերեն չգիտեր, ստիպված ֆրանսիացիներն ամեն մեկն իր ուժերի ներածի չափով փորձում էր անգլերեն մի քանի նախադասություն կապել իրար, մի մասին հաջողվում էր, մյուսներին` ոչ այդքան:

Նույն օրը երեկոյան ստանում ենք նամակ հետևյալ բովանդակությամբ.

«Բարև բոլորին,

մեր թիմի համաշխարհային մրցունակությունը բարձրացնելու համար հունիսի 8-ից սկսած ղեկավար կազմը կխոսի`

- անգլերեն` ամսվա զույգ օրերին,

- ֆրանսերեն` ամսվա կենտ օրերին:

Խաղի կանոններն են.

շրջանառվող հիմնական լեզուն շարունակում է մնալ ֆրանսերենը, բայց աշխատողներին հնարավորություն է տրվում բարելավել իրենց անգլերենը ղեկավար կազմի հետ,
էլ. նամակագրությունը կլինի ֆրանսերեն` բացառությամբ ղեկավարների միջև նամակագրության, որը կարող է լինել նաև անգլերեն,
միմյանց սխալները կուղղենք փոխադարձաբար և սիրալիր:

Սա պարզապես հնարավորություն է և ոչ մի դեպքում` պարտավորություն:

Հաջողություն ենք մաղթում: »

:)))

Փաստորեն վաղն անգլախոսության առաջին օրն է! :) Դե ես ամերիկացի շեֆերի հետ շփվելու շատ առիթներ չեմ ունենում, որովհետև պրակտիկանտ եմ ընդամենը, բայց դե շատ հետաքրքիր է` խաղը ոնց կանցնի:

Մանուկներ, մեր տոնը շնորհավոր!

enipra — Mon, 01 Jun 2009 13:19:09 +0000

Ֆոտոռեպորտաժ Երևանից, աղբյուր` www.echannel.am :)

Regina Spektor

enipra — Fri, 29 May 2009 05:56:41 +0000

Նույնիսկ բառեր մոռանալը կարելի է անել համով: :) Ինչքան միամտություն կա մեջը!

Փորձնական հարցում

enipra — Sun, 10 May 2009 10:34:11 +0000

iparika-ի հարցումից ոգևորված` ես էլ սկսեցի ուսումնասիրել ու պարզվեց, որ wordpress-ում հարցումներ տեղադրելը լավ էլ անվճար ծառայությունների շարքում է: :P

Առևտրի օր կամ ուտելու շաբաթ :D

enipra — Sun, 10 May 2009 02:17:44 +0000

Էսօր պապան, ինչպես համարյա բոլոր շաբաթ-կիրակիները, երբ հատուկ պլաններ չունենք, գնաց գործի: Ես էլ որոշել էի տանը մնալ, գործերովս զբաղվել, բայց զգացի, որ վաղը հաստատ առանց հաց ենք մնալու, ասեցի` արագ գնամ խանութ, գամ: Տրամվային սպասելուց սկսեցի հեռախոսովս երաժշտություն լսել ու մտքովս անցավ, որ կարելի է պապային զանգել ու ասել, որ խանութ եմ գնում, բայց չուզեցի երգը կիսատ թողնել, շատ լավն էր, հետո էլ մտքիցս թռավ: Գնացի քաղաքի կենտրոն, տեսնեմ` մոտակայքում տոնավաճառ է: Պատկերացրեք մեր վերնիսաժի ու Բանգլադեշի տոնավաճառի խառնուրդը մինի, շաաատ մինի տարբերակով: Հետաքրքիր էր, չդիմացա, խանութիցս մի կանգառ շուտ իջա, որ տեսնեմ, թե էդտեղ ինչ հետաքրքիր բան կա: Շորեղենն անկապ էր ու խանութին հավասար գներով: Մի քանի գեղանկարներ կային, տնտեսական տարբեր ապրաքներ, հեռադիտակներ… Ինձ հիմնականում հետաքրքրեցին պայուսակներն ու զարդերը: Դե մեր վերնիսաժին հաստատ չէին հասնի ոչ բազմազանությամբ, ոչ որակով, բայց էնքանով էր հետաքրքիր, որ աֆրիկյան ու էլ չգիտեմինչական էին, յուրահատուկ գույներով, ձևերով: Վերջը մի կոստառիկացի աղջկանից ականջoղ ուզեցի գնել, մի 2 բառ փոխանակեցինք, հարցրեց, թե ես որտեղացի եմ, ասեց, որ ինքը ընդամենը մի հայ է ճանաչում, էն էլ Ամերիկայից էր: Մեկ էլ հիշեցի, որ ախր մոտս փող չկա, ունեցածս մի բանկային քարտ է, ո՞նց եմ վճարելու: Վազեցի դիմացի մայթ, փող հանեցի, եկա, մեկ էլ ասում է` մի վայրկյան, Հայաստանը ո՞ր մասում ա, Մարոկոյի մոտ չի՞, նոր իմ քարտեզի վրա ման եկա, չգտա: :)) Փորձեցի բացատրել մեր երկրի տեղը, փրկեց էն փաստը, որ գիտեր, որ Վրաստանը Ռուսաստանի մոտ է, դե մենք էլ որ Վրաստանի մոտ էինք, արդեն ինչ-որ բան ասում էր իրեն: Էդպես ասել-խոսելով անցանք գին գցելու պրոցեսին: Ու վատ չստացվեց, ասեմ: :) Վաղուց տենց հայավարի առևտուր չէի արել: :D

Հետո հիշեցի, որ ախր ես հաց առնելու էի եկել: Մի քիչ էլ մտա հագուստի խանութ, էս կողմ, էն կողմ: Վերջը մի կերպ հասա սուպերմարկետ: Ասեցի` լավ, քանի եկել եմ, կարգին առևտուր անեմ, հետո մի քանի օր պատրաստելու բան կունենամ: Տեղը-տեղին առա, ծանր տոպրակով նստեցի հետադարձ տրամվայը: Մտածեցի` լավ, այ հիմա իսկականից զանգեմ պապային, տեսնեմ, թե երբ է տուն գալու: Մի քանի անգամ զանգը գնաց, չէր վերցնում, աշխատանքային հեռախոսով էլ նույնը: Տարօրինակ էր: Եկա տուն, հազիվ հասցրեցի կոշիկներս հանեմ, մեկ էլ դուռը ծեծեցին: Բացում եմ` պապան է, մի մեծ տոպրակ առևտրով: Որոշել էր ինձ անակնկալ անել, գործից շուտ դուրս էր եկել ու խանութ գնացել` հաստատ համոզված լինելով, որ ես ամբող օրը պիտի տանը լինեի: :)

Մեր արածից կարգին ծիծաղեցինք, մի կերպ ինչը ստացվեց խցկեցինք իմ փոքր սառնարանի մեջ, ինչն էլ չէ, դարակներում: Ու տրամադրվեցինք, որ էս շաբաթ պիտի հավեսով ուտենք, որ էդքան ուտելիքը ու հատկապես հացը չփչանան: Էդ միտքը ամենաշատը մամայիս էր դուր եկել` վերջապես վրաներդ մի քիչ կերևա: :)