Գրաֆֆիտի
Posted on: October 30, 2009
Գրաֆֆիտի սիրել եմ միշտ: Փոքր ժամանակ ո՜նց էի հիանում մեր թաղամասի շենքերից մի քանիսի ներսում արված նկարներով: Հետո դպրոցի ճանապարհին, էդպես էլ կիսավարտ մնացած մետրոյի կայարանի դարպասներին մի քանի գրաֆֆիտի հայտվեցին, ամեն անցնելուց զմայլվում էի, հրաշքի պես բան էր ինձ համար: Դպրոցական բարձր դասարաններում էլ գունավոր ֆլոմաստերներ էի հետս ման տալիս ու իբր թե գրաֆֆիտիատիպ եռաչափ բաներ էի նկարում, գրմրում բլոկնոտումս: :)) Հետո մի քանի անգամ ստից-մտից փորձեցի կոմպով ու էլ չշարունակեցի: Հաաա, այսինքն հիմա էլ Ֆեյսբուքի Graffiti ծրագրով եմ բզբզում, բայց դե էդ հեչ: :D
Բայց ես իրոք հասկացա, թե ինչ ա գրաֆֆիտին, երբ եկա էստեղ: Դե Փարիզի մետրոյի խզբզած պատերի մասին չեմ պատմելու, այլ հենց իմ քաղաքի` Կլերմոն-Ֆերրանի սիրուն նկարազարդած պատերի: Շատ ա եղել, որ փողոցով քայլել եմ, ընդ որում` քաղաքի կենտրոնական մասերում, մեկ էլ հոպ, մի հատ սիրուն նկար կողքի պատին: Մեկ-մեկ էնքան ռեալիստական, որ ուղղակի վեր ես թռնում: :)) Էսօր փորփրեցի ինտերնետն ու հայտնաբերեցի, որ տեսածս համարյա բոլոր գրաֆֆիտիների հեղինակը նույն մարդն է` 30քանի տարեկան երիտասարդ` keymi մականունով:
Հետաքրքիր էր ուսումնասիրելը: Ասում է` ուրիշ քաղաքներում երբեք չես տեսնի գրաֆֆիտիներ երևացող տեղերում, բոլորը ջնջում են, վերացնում, իսկ Կլերմոնում ավելի խելամտորեն են վերաբերվում, ընտրում են` ինչը թողնել, ինչը` չէ: Արդեն 4-5 տարի է` նկարում է, ու բնականաբար գործերի մեծ մասն այլևս չկա: Դե, ինչքան էլ ընտրեն, վերանորոգում է, հազար ու մի բան է, մի մասն էլ ստիպված են մաքրում: Բայց ինքն էնքան հանգիստ է վերաբերվում, ասում է` էն պահից, երբ գործն ավարտված է, էլ իմը չէ, փողոցինն է, մարդկանցը: Համ էլ գիրք է հրատարակել 2007-ին, որտեղ պատմում է իր գործունեության, ներկա ու պատմություն դարձած գործերի մասին: Արդեն անհատական պատվերներ է ստանում, ինտերիերներ ձևավորում իր գործերով, վատ չի:
Տեսնես շա՞տ մարդ կա էս քաղաքում, ով դժգոհում է, որ իր քաղաքի պատերին նկարում են ու ամեն անցնելիս փնփնթում է քթի տակ: Հետաքրքիր ա մարդկանց վերաբերմունքը: Ինձ, օրինակ, ամեն գրաֆֆիտի դուր չի գալիս, բայց շատերը տեսարժան վայրի, քաղաքի այցեքարտի պես բան կարող են դառնալ: Ես, օրինակ, ավելի մեծ հաճույքով կգնամ մի ընտիր գրաֆֆիտի ուսումնասիրելու կամ մոտը նկարվելու, քան ինչ-որ միջակ արձանի կամ թատրոնի շենքի: :)
Իմ ապարատով ֆիքսած գրաֆֆիտիները.
Մնացածները, որոնք ես դեռ չեմ տեսել կամ որոնք արդեն անհնար ա տեսնել, որովհետև վերացվել են, կարող եք նայել էս բլոգում, որն ինքը` keymi-ն, չի վարում, բայց իր գործերի մասին է: Շատ լավերը կան, արժե նայել: :)
Ֆրանսերեն իմացողներն էլ կարող էն նաև կարդալ էս հարցազրույցը: Դե իր մասին էս տեսանյութը նայելիս էլ է ֆրանսերենի իմացությունը ցանկալի, բայց կարելի է ուղղակի իր գործերի համար էլ նայել, եթե գրաֆֆիտիի հետ շատ սեր ունեք: :)
Էս մեկում էլ կարելի է տեսնել, թե ոնց է աշխատատում:
Պրծ!
7 Responses to "Գրաֆֆիտի"
November 20, 2009 at 12:23 am
Isk mer hamalsaranum hatuk pater kan vor kareli ya nkarel vraner@, bayc hacha el inch-vor festivalneri jamanak, arhestakan pater en berum, rolikneri vra, de voncvor mee& ktav eli, u cankacoghner@ karogh en dranc vra nkarel. Mi koghmic lav mitq a, vorovhetev heto maqrelu xndir chi lini, myus koghmic el et poghoci mas chi el, voncvor inqn ir hamar a eli =))))
November 20, 2009 at 11:48 pm
Հա, տենց մի տեսակ անհետաքրքիր ա, street art-ի ամբողջ իմաստը կորում ա: Բայց էքսպերիմենտներ անելու համար հավես ա, դրա համար պատերն ափսոս են: :)
November 29, 2009 at 9:38 am
estex mi angam dzevi hamar chem tesel! es ashxatanqnern iskakanic shat sirun en, inch lav 3D effect e stacel, en Tutanhamony vonc vor hesa-hesa piti patic pokvi meqenaneri vrayov qayli… isk anavart metroyi patery, yes mi angam mer dasarancu tnic myus eresy tesa ed pateri, vor mer &anaparhic cher erevum, parzvec amenahetaqrqir gorcern entex ein taqnvac ;)
November 29, 2009 at 12:38 pm
Հա, Սեդ, իրոք հզոր են: Բա նենց լավ գործեր ա ունեցել, որ արդեն չկան, մենակ ֆոտոներն են մնացել, ափսոս էլ ա :(
Իսկ էդ պատի հակառակ կողմը պետք ա որ ես էլ տեսած լինեմ, բայց էնքան շուտ էր, որ արդեն կասկածում եմ: :D Համ էլ ինձ թվում էր, որ ձեր կողմերում պիտի շատ լինեն, զարմանալի ա:
November 30, 2009 at 6:10 pm
mer koxmerum voch mekin chem tesel grafiti aneluc, campusum ches el handipi grafitineri, bayc mi qich en koxm, im dormin bavakan mot mi hatvac ka, garajner en, dranc paterin bavakanin ka, bayc voch meky es ARVESi het ches hamemati ;)
October 30, 2009 at 11:11 am
Ես էլ մի մորաքրոջ տղա ունեմ` ծնվել ու ապրում է Փարիզում: Ինքն էլ փոքր տարիքից, այսինքն դեռահաս, ուժեղ կիրք ուներ գրաֆֆիտիի նկատմամբ: Ընկերներով վերցնում էին բոլոր պարագաները, լցնում ուսապարկերը, ու գիշերը, երբ քաղաքը քնած է, գնում էին պատեր խզմզելու: Հետո ծլկում էին, որովհետև պատերը փչացնելը քրեորեն հետապնդվում է Փարիզում կոնկրետ: Հիշում եմ, որ պատմում էր, թե ինչպես էդ թաքուն ներկարարությունների ժամանակ ինչ-որ խուժան-մուժան բանդաների հետ բախումներ էին ունենում, բան: Ու ասածիդ պես, որ նստած էր, պետք ա անպայման ինչ-որ եռաչափ բան գրաֆֆիտացներ թղթի վրա :)) 12-13 տարեկանում, որ եկավ Հայաստան, պարագաները հետն էր բերել, ու պահանջում էր, որ իրեն պատ ցույց տանք, որ կարելի լիներ ներկել :) Կարծեմ ինչ-որ պատեր ներկմրկեց:
Ամենահետաքրքիրը նոր է սկսվում. ուրեմն Փարիզում տղեքով իրենց էդ հերթական ռեյդերից մեկից հետո, երբ անում ու փախնում էին, բռնացնում են իրենց, ու հաջորդ օրը հոդված է լույս տեսնում մի թերթում, որտեղ դրվատում էին կոնկրետ էդ մի գործը` նշելով հեղինակների անունները, քանի որ, չգիտեմ կոնկրետ ինչ էին նկարել, բայց հոդվածագիրը գտել էր, որ դա չգիտեմ ինչ պոզիտիվ պրոպագանդա էր, ու կոչ էր անում չմաքրել:
Վոբշմ, տենց բաներ…
Հիմա Դավիթ Ժանտիկյանը 28 տարեկան է, IT պրոֆեսիոնալ, ու ինչքան գիտեմ, վաղուց արդեն գրաֆֆիտի չի անում:
October 30, 2009 at 3:15 pm
Ինչ հետաքրքիր էր, շնորհակալ եմ մեկնաբանության համար: :) Սիրոում եմ սենց կյանքից պոկված պատմություններ: Տեսնես վերջը ի՞նչ եղավ էդ պոզիտիվ գրաֆֆիտին, նենց կտեսնեի: :)